Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Zalım hesretin yolu bizden düşür seraser.
Yene de başlanıbdır qem gülünü derhader.
Saysan olar yeqin ki, bir-biriyle bereber,
Menim senli günlerim, senin menli günlerin.

Bu məxməri fəsildə,
Bu payız süfrəsində
Oturaq sən də, mən də.

Yarpaqlar xışıldasın,
Gün azca işıldasın,

Qara reng etdiler çöhre ağımı,
Qırıb mehv etdiler pöhe bağımı.
Qaytar, qaytar geri körpe çağımı,
O vaxtlar nece de şen idim, Allah.

Gül-çiçek xeyanet qoxuyan zaman

Günəş nurun yer üzünə səpələr,
Dağ görünər alçaq-alçaq təpələr.
Sətir-sətir, misra-misra ləpələr,
Göy dalğalar əcəb yuyur sahili.

Sülh istərik, amma hərbə hazırıq,

Günəş nurun yer üzünə səpələr,
Dağ görünər alçaq-alçaq təpələr.
Sətir-sətir, misra-misra ləpələr,
Göy dalğalar əcəb yuyur sahili.

Sülh istərik, amma hərbə hazırıq,

Daha bir şəhid verdik,
Hərbçi də deyildi.
Şəhidlik libasını
Əyninəcə geyindi.

Yaş altmışı keçsə də,

Üreyimde ne sevgi var, ne nifret
Içimde boşluq var, boşluqdur içim.
Başımın üstünde ilahi qüdret,
Qüsse bir biçimde, keder bir biçim.

Qocalıq qapını döyür astaca,

Sə n mə nim eşqimin qə dir ağacı,
Mə n sə nin sevdanın, eh, baş daşıyam.
Görə n ayrılığın nə dir ə lacı,
Nə də n gözlə rimdə hey yaş daşıyam? !

Bütün olub-keçə n mə ndə yazılıb,

O sınıq pəncərədən,
Mən dünyanı görürəm,
Fikrimdə,xəyallardan
Qızıl çələng hörürəm.

O gül də tək-tənhadır,

Senin çekdiyin siqar
helede tüstülenir,
Hesretin soyuğundan
donan deli üreyim
közünden istilenir.