Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Ürəyimdə ötən göynər,
Ağrı çəkən Vətən göynər.
Bir əlimdə kətan köynək,
Bir əlimdə qara fırça.

Arzuların cəmisi nə,

Necə ki bəyənib qurbağa divi.
Div də qurbağanı eləcə sevir.
Yamanca süslənib yalanın evi,
Həqiqət asılıb dar ağacından.

Adil qalib gələr bir gün nəhayət,

Tarixin içində itib azanlar,
Indi də özləri də tarix yazırlar.

Uşaq vaxtı ərköyündün, dəcəl idin,

Sadəlövh günlərim geridə qalıb,
Eh, indi hamıdan ağıllıyam mən.
Köksümdə atəşin yeri də qalıb
Qoşma, bayayatılı, nağıllıyam mən.

Bəlkə bir gün gələr Basat köməyə,

İçində bahardır, çölündə qışdır,
Bəlkə bir ilğımdır, bir aldanışdır.
Əzəldən gətirmir sevdanın bəxti,
Bu qara yazıdır,qara naxışdır.

Tutub üreyimn şah damarından,
Qaranlıq heyata qedem qoymuşam.
Bezdim ayrılığın etibarından,
Hesretin elinden cana doymuşam.

Daha yuxularım çəkilib göye,

Aşiq neynəyər ki vəslə yetməsə,
Qaydaya-qanuna əməl etməsə.
Əgər ki işlərim düzcə getməsə,
Gündüzüm gecəm tək qaranlıq olar.

Küləklər qəfildən cövlan eyləyər,

Ay həyatı hədərim,
Fələk yazdı qədəri.
Sənsizliyin kədəri,
Gözlərimə dolacaq.

Çağrıldı qəm bayatın,

Bu qədər dərd çəkməyə,
Həsrət gülü əkməyə,
Gur yağışlar tökməyə,
Dəyərmi, yaşlı qadın.
Qara plaşlı qadın.

Nələr yatır dünündə,
Qəm notu var ünündə
Ayrılığın gününüdə,
Çəkilər dara sevdam.