Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Əlimdə həsrətin qar heykəlciyi,
Gözümdə vüsalın eynəyi vardır.
Burnumda titrəyir ətirin, iyin
Qəlbimdə hicranın göynəyi vardır.

İsti otaqdaca heykəl əridi,

Nədən belə fələk bizdən öc aldı,
Ah-zarımız göylərədək ucaldı.
Görürsənmi, həsrət necə qocaldıb,
Qırov düşüb kipriyimə, qaşıma.

Ayrılıq uçqun tək bir anlıq oldu,

Qayğılarım təninlədir,
Uyğularım çəninlədir.
Duyğularım səninlədir,
Fikirlərim qarma qarış.

Vüsal azar duman-sisdə,

Istərsən ayrılıq köçündə düzlən,
Dünyanın yoxunda, heçində izlən.
Gündüzlər didəmin içində gizlən,
Gecələr kirpiyim qoruyar səni.

Sinədə bir ürək, iki candılar,

Atsam qoşa şeş gəlməz
Iki gələr, beş gəlməz.
Qabiliyyət heş gəlməz
Sədüdə, çaharında.

Fələk iz qoydu, getdi

Ikimiz qoşa gedirik,
Qar bürümüş bəyaz yolu.
Sevgidən coşa gedirik,
Ağaclardır sağı-solu.

Qoruyaq pak sevgimizi,

Qara həsrət mənim oldu,
Ahım duman-çənim oldu.
Öz-özümə qənim oldum,
Sən mənim xar ürəyimsən.

Ocağımdan köz alırsan,

Dünəndə qalmışam,sabah da göndər,
Dumanım azalıb,sən ah da göndər.
Nə olar,azacıq günah da göndər,
Qoy yığım başına savablarımı.

Şairə əlçatmaz xəyal verirsən,

Şeir yazdım gecə hamı yatanda,
Günəş çıxıb ay-ulduzlar batanda.
Bilməz idim zaman gəlib çatanda,
Güvəndiyim dağlara qar yağarmış.

Bəzən payız bahar ilə tən olur,

Ötüb keçer gencliyimin qatarı,
Payıza yox, üzü qişa gedirem.
Qalmayıbdır üreyimin tutarı,
Hesret qaldım bir alqışa, gedirem.