Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qocalıb qarısam da
Özümü qorusam da,
Istidən qurusam da,
Payız bitirir məni.

Telə düşər yeni dən,

Nabatmısan, noğulmusan,
Şirinlikdən boğulmusan?
Sən payızda doğulmusan,
Gəl ay mənim payız oğlum.

Məndən bunca uzaqlığın,

Evimə yaraşıq qızım,
Gül-çiçəyə aşiq qızım.
Sən baharın yaşıl qızı,
Mən payızın yarpağıyam.

Külək qara teli qarışıq edib,
Səni daha gözəl, yaraşıq edib.
küsdüyün insanla barışıq edib,
Yollaşıb gedərsən payıza sarı.

Günəş göydən nur ələyir,
Məzarı nura bələyir.
Neynim, amansız fələyin
Gəlmədi ki mənə rəhmi.
Pəhlim.

Mən sənsiz ölmürəm ki ,
Kədəri bölmürəm ki,
Tərpənə bilmirəm ki,
Həsrətin əlindəyəm.

Səpələ ömrümə gözəl ətir sən,
Virusa, kovidə ol ki çətir sən.
Özünlə birlikdə sülhü gətir sən,
Olmasım müharibə, nə də cəng, ilim.

Var olsun özümə dost bildiklərim,

Qradlarım səs etmirmi görəsən,
Haylar bundan pəs etmirmi görəsən.
Bunca cəza bəs etmirmi görəsən,
Erməninin tamah dişi laxlasın.

Uçan quşlar sizdən xəbər gətirsin,

Elinin istisi meni üşüdür,
Ele bil içimde buz qatı vardır.
Yeqin ki ruhun da meni eşidir,
Bizim aramızda söz qatı vardır.

İnan,odum elə sönüb,
Təkcə qalıb külüm,gedim.
Könlüm sanma səndən dönüb,
Susubdur bülbülüm,gedim.

Dağlar yenə çənə qalsın,