Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Sahildə oturub fikrə dalarsan,
Heykəl tək yerində donub qalarsan,
Ruhun asimanda qanad çalarsa,
Bədənin torpağın altda çürüyər.

Bəzən yer üzünü duyğular alar,

Səhər açılmamış ürəyimi qəm,
Qüssə də alıbdır kədər qarışıq.
Yenə gözlərimin giləsi yaş, nəm
Əzəldən yazıbdır qədər qarışıq.

Biz hansı dünyanın insanıyıq ki,

Payızın rəngidir üzümə çökən,
Nə qədər yusam da dadı getməyir.
Ilahi kədərdir gözümə çökən,
Gözümün önündən adı getməyir.

Samuray axtarır bu axşam könlüm,

Bəyaz atlar içində,
Lirik notlar içində.
Şehli otlar içində,
Bənövşə qoxuyan qız.

Qüssə yatar ünündə,

Külək qara teli qarışıq edib,
Səni daha gözəl, yaraşıq edib.
küsdüyün insanla barışıq edib,
Yollaşıb gedərsən payıza sarı.

Günəş göydən nur ələyir,
Məzarı nura bələyir.
Neynim, amansız fələyin
Gəlmədi ki mənə rəhmi.
Pəhlim.

Mən sənsiz ölmürəm ki ,
Kədəri bölmürəm ki,
Tərpənə bilmirəm ki,
Həsrətin əlindəyəm.

Səpələ ömrümə gözəl ətir sən,
Virusa, kovidə ol ki çətir sən.
Özünlə birlikdə sülhü gətir sən,
Olmasım müharibə, nə də cəng, ilim.

Var olsun özümə dost bildiklərim,

Qradlarım səs etmirmi görəsən,
Haylar bundan pəs etmirmi görəsən.
Bunca cəza bəs etmirmi görəsən,
Erməninin tamah dişi laxlasın.

Uçan quşlar sizdən xəbər gətirsin,

Qan ağlar göy nədən, gülüm,
Qəmi qəlb göynədən gülüm.
Heç bilmirəm nədən, gülüm,
Səni sevmək günah olar.

Könül evidir sökdüyüm,