Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Arzuların puça getdi,
Ümidlərin uça getdi.
Etdiklərin heçə getdi,
Nə istərsən,dəli könül.

Hanı sevdiklərin,hanı

Bu qədərmi ...Nə tez unutdun məni,
Son vidaya dəymədimmi mən yəni..
Hələ bir dur, nələr gözləyir səni,
Sinəndə od qalacayam közümlə.

Sənsiz, zalım, yediyim acı zəhər,

Səninlə görüşə könlüm tələsər,
Yolumu nə çaylar, nə göllər kəsər.
Adını çəkəndə ürəyim əsər,
Mənim şair qəlbim deyil ki dəmir,
Ay ilk məhəbbətim-əziz Kürdəmir.

Qapını qış alıb, meyvə soğulur,
Ən yüksək nöqtədə hava boğulur.
Sanma ki dünyaya asan doğulur,
Hər insan gəlişi ağrıdan keçib.

Həyatın heç fərəh vermədi ki çox,

Kainatı qefes eden,
Kelbimdeki ağrıdırmı.
Bu dünyanı mehbes eden,
Derdin qara bağrıdırmı

Her sözüme hey el çalan.

Kederli günüme şabaş daşıdım,
Qurudu serdiyim, hey yaş daşıdım.
Sanki odun yardım men, daş daşıdım
Ele qocalmışam, yorğunam, Ana.

Boğazım tutulur acı qeherden,

Sən getdin, bəs necə mən tənha qalım,
Qəlbimin kömrüylə yanır manqalım.
Həsrətin əbədi alov-tonqalım,
Mən sənin cavabsız sorğunam, gülüm.

Çətində köməyə.qayğıya dönüb,
Ən zərif,ən incə duyğuya dönüb,
Qara gözlərində uyğuya dönüb,
Sənnin ürəyinə dola bilmədim.

Hanı doğma elim-obam,qucağında boy atdığım,
Tənha qoyub ağ libasın qara rəngə boyatdığım.
De hardasan.

Neçə dəfə ərklə döyüb qapımızı,darıxdığım,
Gəlişinə sevinsəm də fərəhimdən karıxdığım.

Dilə gəl,söylə bir, hardasan Alı,
Dəli bir ağlamaq keçir könlümdən.
Daha uzaqlara uçmur xəyalım,
Dəli bir ağlamaq keçir könlümdən.

Məzarlığın şimalı nə, qərbi nə,