Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Şən duyğular şəhərimin.
Təməli çox nəm olubdur.
Düyünlənən qəhərimin,
Göz yaşları kəm olubdur.

Gecənin daş zülmətindən.

Qoşularam köçüme,
Qovuşaram heçime.
Axıdaram içime.
Melhem olar göz yaşı.

Peykin ellisine,yüzüne baxmır,
Oxun eyrisine,düzüne baxmır.
Yanından ötenin üzüne baxmır,
Dünyamız dolanır öz etrafında.

Ben idim qızların merdi,qoçağı,

Saçımda bəmbəyaz telə dönmüsən,
Qəlbimni üşüdən yelə dönmüsən.
Kükrəyib daşaraq selə dönmüsən,
Ağlar ürəyimin göz yaşı sənsən.

Sıfıra enibdir yeriş sürətin,

Bax,yağır gur yağışım,
“Bayatı-şur”yağışım.
Sevmirsin gur yağışı,
Onda döz yavaşına.

Mehriban,şirindilsen,

Bilirsin,nece de sensizlemişim,
Xatiren dadıma çata bilmeyir.
Bir uca zirveyem,çensizlemişim
Kederin adıma yata bilmeyir.

Eh,neçe müddetdir ben canıyanmış,

Sensizliyin ağrısını,acısını
bu gün daha hiss etdim ben.
Yandım,yandım ateşinde,
Yaş ağac tek his etdim ben.
Kimse görmez tüstümü,yox,
Kimse yapmaz büstümü yox.

Xəfif əsən səhər mehi,
Mənsiz olmadı, olmadı.
Ayrılığın qəhər mehi,
Çənsiz olmadı, olmadı.

Hanı sarı qulaclarım,

Sənin adın gələndə,
Inan, tir-tir əsirəm.
Bu həsrətə,möhnətə
Niyə belə əsirəm.

Ürəyimin atəşi

Senin ne vecine,benimçün dünya,
Qefesden dar paltar geyib,oturub.
Senin ne vecine,alagöz xülya
Sonucda içimi yeyib,oturub.

Senin ne vecine,göz yaşlarımı