Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yenə qaranlıqdır sevda ölkəsi,
Həsrətin yamanca ərinməz olub.
Hicranın üstünə düşüb kölgəsi.
Vüsalın özü lap görünməz olub,

Kim deyir ayrılıq ürəyi sıxmaz,

Pis adamı görməz idi,
Ona salam verməz idi
Hönkürməyi sevməz idi,
Ağladı,kübar ağladı.

Olmuşdu yad elə sakin,

Şıltaq ləpələr kimi.
Qızıl səpələr kimi.
Torpaq təpələr kimi,
Xəyallarım kükrəyir.

Sevinci unudursan,

Dərd yolun bağlamağa,
Çay kimi çağlamağa.
Dil deyib ağlamağa,
Nə ruh vardır,nə də can.

Beləmi bitər həyat,

Baxışından gəlmə-gəlmə keçərək,
Yağışından ilmə-ilmə biçərək,
Naxışından kəlmə-kəlmə seçərək,
Əsəbimi küləklə bir sovurdum.

Eşqi hicrin bucağına atanda.

Soyuq bir qış günü,gece yarısı
Tufanda vüsala çatar külekler.
Dünyanın en decel qoca-qarısı,
Mehebbet gölünde batar külekler.

Qovar uzaqlara yaz nesimini,

Qovuşdura bilmədiyin,
Konuşdura bilmədiyin,
Alışdıra bilmədiyin
Ocağına köz axtardım.

Hesret meni başa düşdü,
Gücü gözde yaşa düşdü.
Arzu vaxtım qışa düşdü,
Sinem üstü buz bağladı.

Dəyəmməz ki oxun, vurma.
Görsən gəlir axın,durma.
Ayrılığa yaxın durma.,
Bilsən necə sözbaz imiş.

Eləcənə qarışdırır,

Bu zülmətdə günəş çətin.
Işığını saçacaq.
Eh, olsam da cəsur, mətin,
Vüsal uzaq qaçacaq.

Haqq sözümün duyğusunu,