Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qaranlıq şəhərin işıqlarını,
Qəlbimin közüylə yandırıram mən.
Dünyanın ən nadinc uşaqlarını,
Bir kəlmə sözümlə qandırıram mən.

Təbəssüm üzümə sığal çəkibdir,

Gəl ay gözlərimin qarası-ağı,
Sənsiz əriyibdir könlümün yağı.
Arayıb gəzərlər aranı,dağı
Axtarıb taparlar şerimdə səni.

Demirəm soyuq ol, sazaq ol, dostum,

Evi tikilib, himsə yox,
Sazı əlində, simsə yox.
Qapımı döymə, kimsə yox,
Çoxdan mənim qəlbim boşdur.

Xəzər kimi çağlamağım,

Həsrət qalxar qara his tək,
Hicran durar bir iblis tək.
Üz-gözümə çöküb sis tək,
Bacarırsan, sil ahımı.

Xəyallarım as olubdur.

Atıb namus,arı düşmen,
Talan edib varı düşmen.
Meğlub olar karı düşmen,
Silahlanın igidlerim.

Işğal olunub torpağım.

Atıb namus,arı düşmen,
Talan edib varı düşmen.
Meğlub olar karı düşmen,
Silahlanın igidlerim.

Işğal olunub torpağım.

Talan edib varı düşmən,
Atıb namus.arı düşmən.
Məğlub olar qarı düşmən,
Silahlanın igidlərim.

Işğal edilib torpağım,

Suyu ayna bilən söyüd daranıb,
Gözümün önündə sevgi yaranıb.
Gülü-çiçəyi də təmiz aranıb,
Hər tərəf keçilməz sıldırım, dünya.

Adımı qayaya qazıb qalmışam,

Bilirəm ki yaxşılıqlar itməyir,
Bir bax, necə əllərim də titrəyir.
Sənli günlər xatirimdən getməyir,
Göz yaşını siləmmədim, bağışla.

Bilirəm ki dağdan ağır çəkin var,

Baxçandakı güllər yenə tərdimi?
Nadan əli o gülləri dərdimi?
Kimə deyim qəlbimdəki dərdimi,
Kim dinləsin söhbətimi, sözümü.