Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qızılgüllər tərdimi,
Ləçəklərin sərdimi?
Ürəyinin dərdini,
Şerə köçürən qadın.

Dərd qəmin harasında?

Ruhum qonar budağa,
Dönər yaşıl yarpağa.
Bilirsənmi,torpağa
Nə dərdimi təpmişəm,

Zalım, nifrət göyərər.

Kövrek neğme yazmayam,
Sevdalı bülbüllere.
Çemenlikde azmayam,
Toxunmayam güllere.

Gözellik neye gerek,

Məni bağışlamaq heç mümkün deyil,
Gör kimə salmışam bir zaman meyl.
Ömrünü sürürdü avarə, veyl,
Ayrılıq vüsalla hədər barışıb.

Dedim həsrət hara, məhəbbət hara,

Nə sənin gözlərin bir an qüssəsiz,
Nə mən qəm- kədəri az oldum, gülüm.
Daima ağlarıq sədasız. səssiz,
Çiçəyi tez solan yaz oldum, gülüm.

Mənim ürəyimi sıxar qüssə, qəm,

Verilib ölüm fərmanım,
Tala-taladır ormanım.
Kömək etmir heç dərmanım,
Qaçıb gözlərimdən yuxum.

Çətin sınam.Daş hənəyəm,

Kaş ki mavi səmamızda əylənib dura, günəşim,
Özünə layiq saray tikib də qura günəşim.
Gündüzlər qərq eyləyir yer üzün nura, günəşim
Gecələri şölə saçan ulduzlarım kəhkəşandır.

Məndən uzaq olan sevdam damarımdan axmayır ki?

Eşq gülünü soldurma sən,
Yarpağına yoldurma sən.
Qəm badəsin doldurma sən,
Daha bəsdi,səbrim daşdı.

Büstüm xəyala dalacaq,

Tək-tənha olana yiyə gəlmişik,
Ağsaqqal, ağbirçək diyə gəlmişik.
Görəsən dünyaya niyə gəlmişik,
Dərin bir quyuya daş atmaq üşün.

İşıqlı dünyanı tarimar edib,

Illər yorub məni, düşmüşəm selə,
Qaranlıq yaraşmır ağaran telə.
Üzü Kürdəmirdən,Bakıdan belə,
Dolanıb gəzirəm ayrılıqları.

Fərəh əsir düşüb, kədər qalib şah,