Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Dəli ömidimin əlindən tutub,
Elə yol gedərəm vüsala kimi.
Dəniz olduğunu bəzən unudub,
Göy sular çırpılar qumsala kimi.

Məni addım-addım izləyən həyat,

Böyük, neheng olarmı,
Kelble aheng olarmı,
Heç rengbereng olarmı,
Ağlı-qaralı dünyam.

Kömeye yeter Allah,

Gözlərim sıldırım qayaya düşüb,
Ağacsız-uğacsız sayaya düşüb.
Özgəyə qazdığı quyuya düşüb,
Hicran həsrət ilə birgə boğular.

Uzaq ol kədərin qara daşından,

Qızılgül oluban açmaq istəyir,
Ürəyim quş olub uçmaq istəyir.
Könül təbiəti qucmaq istəyir,
Başımın üstündə ağ qağayılar.

Göz yaşı heç tökmək istəmirəm mən,

Külək yaman səs etsə də,
Toz-torpağı bəs etsə də.
Dünya rəngli fors etsə də,
Şəkillər ağ-qara çıxar.

Yeri də, göyü də çox gözəl bəzər,
Açılan səhərin dan şəfəqləri.
Göy libas geyinər alagöz Xəzər,
Yaraşar hüsnünə qan şəfəqləri.

Bəzən bu tablonun seyrinə dalıb,

Götürə bilərsənmi,
Vüsalın çəkdiyini.
Hicranın biçdiyini,
Həsrətin əkdiyini.

Dediyini etdi fələk,
Qurammadıq hiylə,kələk.
Səni məndən aldı mələk,
Qarğıyımmı,qarğıyımmı.

Seni qefil itirdim men güneş çekisinde,
Hey axtardım, aradım boz mərmər sekisinde
bu qaranlıq şeherin,
Bu viranlıq şeherin...
Üzüldüm tesirinden boğazımı acıdan
zeher kimi qeherin...

Pəncərə yerində al gül dəstəsi,
Tarixin təkəri gerimi dönür.
Beynimdə nənəmin həzin bəstəsi,
Babamın nə yaman yeri görünür...

Uşaqlıq illərim xəyalımdadır,