Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Göy düzdə çən görməmisən?
Sünbüldə dən görməmisən?
Demə ki sən görməmisən,
Kədər də mən biçimdədir.

Gecələr uya bilməzsən,

Mübarəkdir ad günün,
Ay mənim Sevinc bacım.
Bu gün sənin şad günün,
Heç dayanma dinc, bacım.

Dağların başından duman süzülsə,
Qəlbimdən bir arzu, güman süzülsə
Qarşına qaşları kaman düzülsə,
Mənimi seçərsən ya onu, söylə.

Sən ey gidi dünya, təməldən dağıl,

Yenə bahar gələ,güllər yarışa,
Min cür ətir bir-birinə qarışa.
Dərdimi danışdım dosta-tanışa,
“Gedib öz yarına söylə”-dedilər.

Bu eşqi yaman çox gördülər nədən,

Göyləri şahin,sar alar,
Zirvələri ağ qar alar.
Sənsiz daim yetim qalar,
Bu yerlərin maralısan.

Yolunun üstündə durmuş,

Taxta söyüd ağacısan,
Bar verməz.
Saxta öyüd ağacısan,
Ar bilməz.

Arar o çağlar məni,
Soyuq ocaqlar məni.
Getsəm qucaqlar məni,
Üstüməcə yürüyüb.

Heyranam öz-özümə,

Fərəhi anında haqlayammadım,
Ətrini doyunca qoxlayammadım.
Quş tək uçub getdi, saxlayammadım
Zamanı buraxdım öz axarına.

Çoxdan yatmış vülkan birdən oyandı,

Qoşularam köçüme,
Qovuşaram heçime.
Axıdaram içime.
Melhem olar göz yaşı.

SÖZ DUSTAĞI

Istisində biz azaq,
Üşütməsin qar,sazaq.
Heç zaman qoymaz uzaq,
Atəşdir köz dustağı.