Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yer üzünün cezasın,
Göy üzü sert verecek.
Ona yağış,dolu kimi
Bir afet gönderecek.

Belke onda dünya bir az

Göydən yerə enməsin,
Ulduzumuz sönməsin.
Acı dillər dönməsin,
Mürəkkəb saylar kimi.

Işıqlı Şərq olmuşam,

Olmadı ki bir dəyəm,
Yayda gedəm, bir dəyəm.
Qorxuram ki büdrəyəm,
Eh, yollar kələ-kötür.

Dənizdə ada qalsın,

Üzüyün barmağa takıncası yok,
Gözümün yaşının akıncası yok.
Bilirim,sana bir sakıncası yok,
Ümidim boylanır güneş yerine.

Axı ben ne dedim dili çürümüş,

Nədəndir gözlərim yaş ilə dolu,
Nədən ürəyimin həniri gəlməz.
Nədəndir sözlərim “kaş” ilə dolu,
Kimsə sevdiyinin yerini verməz.

Qəmlidir bir zaman gülən baxışın,

Yavuq qoymaram həsrəti,
Getsin hicranına yaxın.
Qalxmayıb ki hərarəti,
Əl vurub alnına baxın.

Qovuşsunlar bir-birinə,

Hicrandandır,həsrətdəndir qorxumuz,
Elə geri fırlandı bəxt çarxımız.
Böyümədi,enləşmədi arxımız,
Arazlaşıb Kürləşmədi,neynəyim.

Qəlb ağacım libas geyib xəzəldən,

Sirrimi demərəm aynaya, bilər,
Danışsam yer-yerdən oynaya bilər.
Ürəyim doludur, qaynaya bilər,
İçimi tökməyə şer ver, İlahi.

Qocalıq qapını döyübdür daha.

Bu soyuq küləklər əsir haradan,
Bəzən seçməyirəm ağı qaradan.
Sənə yalvarıram uca Yaradan,
Qorxulu etmə gəl uyğularımı.

Astaca bivəfa dostu yanladım,

Biz günəşin zərrəsindən yarandıq,
Gilavarın əlləriylə darandıq.
Gecə zülmət, gecə yaman qaranlıq,
Aydınlığı gətir mənə, ay qızım.

Ürəyim doludur yüz arzu, kamla.