Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Nədən qəribsədim bu payız günü,
Göz yaşı üzümdə ağ cığır açdı.
Həsrətlə gözlərdim toyu-düyünü,
Mən yaxın gəldikcə o uzaqlaşdı.

Bu qadın yerə
Çöküb ağlayır.
Gözündən yaşı
Töküb ağlayır.

Geri boylanıb

Çevirib üzünü dənizə sarı,
Bir qız ağlayırdı sədasız, səssiz.
Xəyanət etmişdi vəfasız yarı
.Qalmışdı dünyada tənha, kimsəsiz.

Sulara qarışır onun göz yaşı,

Dünyanın tutumunda,
Eşq nəvası bəslənir.
Gecənin sükutunda,
Qəm havası səslənir.

Duyğuları ustaca,

Sevən sevdiyinə yar deməz, dostum?
Səhra qış günündə qar görməz, dostum.
Zalımın diyarı bar verməz, dostum,
Təkcə qanqal bitər torpaqlarında.

Buludlar örtərsə günəş nur saçmaz,

Göy üzü yenə də tutulub nədən,
Dağılmır dumanım, dağılmır çənim.
Göz yaşı , nisgili qəlbi göynədən,
Bir sevda ağlayır içimdə mənim.

Göyə bülənd olub amanım, ahım

Bir söylə, hardasan ay qaragözlüm,
Qayıt. Gözlərimin yaşını sil də.
Bəlkə də dardasan ay şirinsözlüm,
Qayıt, sevdiyinin qədrini bil də.

Gəzim qarış-qarış doğma diyarı,
Dururmu köksündə xatirəm barı?
Şuşanın telləri dağların qarı,
Yamyaşıl libası özüm seçim də.
Bir Şuşa nisgili vardır içimdə.

Dünyanın milyon rəngi,
Bir tabloda canlanıb.
Könlümdə eşq ahəngi,
Gözümdə şer anları...

O duyğusal günlərin,

Nəğmələr gül dəstəsi,
Olmuşduq gül xəstəsi.
Hər mahnısı, bəstəsi,
Dillərdə əzbər vardı.
Bir Tahir Əkbər vardı.