Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Haray-maray salsa da,
Yerin bağrın dəlsə də,
Suyu güclü gəlsə də,
Kanal çay olmadı ki...

Çəmən böyük gəbədi,
Önümə kim saldı ki.
Səndən mənə əbədi,
Xatirələr qaldı ki...

Itirmişəm özümü,

Bir məclisə yaraşıq,
Öz sazına yar aşıq.
Dağa düşər gur işıq,
Qarda azan vaxtıdır.

Sanki “Segah”,sanki “Şur”,

Deyən yenə bal dadmısan,
Bir azcana al dadmısan.
Hamımızı aldatmısan,
Ay səni, kələkbaz dünya.

Bu gün gələn sabah gedir,

Çiçəklər həsrət qoxur,
Ayrılıqdan oxur.
Qəlbində hicran xofu,
Işləri saz gəlməz ki.

Fələk tezcə gələr fərmanı ilə,
Təbibim yetişər dərmanı ilə.
Bəzən ürəyimin al qanı ilə,
Bəzən göz yaşıyla yazılır şeir.

Əzrail planı elə qurdu ki,
Sözünün üstündə elə durdu ki...
Sonunda möhürü elə vurdu ki,
Bir kəlmə qırmızı “Yaşa” yazmadı.

Gün-gündən quruyan gölümü gördüm,

Qelbimde ne qeder arzu besledim,
Xülyalar içinde azmışam deme .
Sevinci, ferehi tez-tez sesledim,
Erköyün böyümüş nazmışam deme .

En uca zirveni ala bilmedin,

Hər baxanda gərəyimə,
Atəş düşər ürəyimə.
Ox saplanar kürəyimə,
Görəndə bəyaz telləri.

Ev üstə göyərçin qonar,

Üzümü söykəyib yaz yağışına,
Dərdimi danışıb ağlayıram mən.
Elə möhtacam ki bir alqışına,
Sulara qoşulub çağlayıram mən.