Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Əldən sevincimi alar,
Qiymətli incimi alar.
Gündüzlər dincini alar,
Gecə gedər karvanım.

Qəm udunu kimsə çalmaz,

Təbiət necə də ürək sıxmasın?
Meşənin evini insan yıxmasın.
Tüstüsü zirvəyə çıxsın, çıxmasın
Qalmışam quruyla yaş arasında.

Tərgidə bilməz ki fələk vərdişin,

Ayrılıqdan daim uzaq qaçılar,
Vüsalından parlaq işıq saçılar.
Nə olar,Allahım, tezçcə açlıla.
Toranlıq gecənin nurlu səhəri.
Kaş bir də yaşayam ötən günləri.

Ayrılıqdan daim uzaq qaçılar,
Vüsalından parlaq işıq saçılar.
Nə olar,Allahım, tezcə açlıla.
Toranlıq gecənin nurlu səhəri.

Qəlbimə daş basıb düşdüm,
Kirpiyimdən asıb düşdüm.
Nədən belə kasıb düşdüm,
Itirmişəm olanımı.

Telin əlimlə darayım,

Xatire qoçağın elinden tutub,
Tez keçdim hesretin daş kipriyinden.
Öten günlerimi sanki unudub,
Nemlendim xiffetin yaş kipriyinden.

Gör hara apardı arzular meni,

Qara rəngi götürüblər,
Gül üstdə xal bitiriblər.
Özlərini itiriblər,
Ağrılarım çaş-baş qalıb.

Dağları duman bürüyə,

Aləmə ün salmadım,
Yas, toy-düyün.Qalmadım.
Fələkdən gün çalmadım,
Oldum sürgün,ağladım.

Boyanmırsan yuxuda,

Çiçəklər açıbdır qüdrət bağında,
Donub da qalmısan nifrət dağında.
Dünən ümidimin həsrət çağında,
Yaralı qəlbimi dəlib də keçdin.

Bir də kişiliyi gətirmə dilə,

Məni görcək sən aradan çıxırsan,
Ürəyimi məngənə tək sıxırsan.
Nədən od tək yandırıban yaxırsan.
Nədən səni görməyirəm heç dostum.

Uzaqdasan, çəkməyirsən keşiyi,