Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Göynəyirəm göyüm-göyüm,
Qaraya çevrilib göyüm.
Ahımdan yanar yer-göyüm,
Mən dərdimi kimə deyim.

Gecə-gündüz qəm içində,

KİMƏM MƏN

Sən gözümün səhvini,
De, harada tutmusan.
Istəməzdim məhvini,
Kiməm mən, unutmusan.

Dünya nədən gedər böylə,
Yenə qara geyər göylər.
Əl vursan min ağı söylər,
Kövrək, sarı siməm, gülüm.

Qəmdən uzaq qaçmaram mən,

Kədər qara nurun çox saçacaqdır,
Ayrılıq vüsaldan gen qaçacaqdır.
Üstümdə qurulan ev uçacaqdır,
Su ilə yoğrulmuş qum himəm sənsiz.

İnsan var sevgisin qaş-daşa verir,

Könlümdədir gündüz-gecə,
Dərdimi oxşayır necə.
Qar-yağışı almaz vecə,
Göz yaşımda çimən gülüm.

Azca mehdən sel tək çağlar,

Qovuşdura bilmədiyin,
Konuşdura bilmədiyin,
Alışdıra bilmədiyin
Ocağına köz axtardım.

Hesret meni başa düşdü,
Gücü gözde yaşa düşdü.
Arzu vaxtım qışa düşdü,
Sinem üstü buz bağladı.

Dəyəmməz ki oxun, vurma.
Görsən gəlir axın,durma.
Ayrılığa yaxın durma.,
Bilsən necə sözbaz imiş.

Eləcənə qarışdırır,

Bu zülmətdə günəş çətin.
Işığını saçacaq.
Eh, olsam da cəsur, mətin,
Vüsal uzaq qaçacaq.

Haqq sözümün duyğusunu,

Bir nəfər var: həm simic, həm tamahkar,
Qış günündə alammazsan ondan qar.
Aşaraq daşsa da onda dövlət-var,
Xoşladığın göz gorəsi istəyir.