Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Gecə-gündüz ağrım daşır,
Əzabından ağlım çaşır.
Elə yandı bağrım başı,
Tapılmadı çaram, neynim.

Tümtünd rəngdə naxış gördü,

Bu dünyanın qayası nə, düzü nə
Yalanı nə, doğrusu nə, düzü nə.
Düşsən əgər gedənlərin izinə,
Həmdəmini arasında tap indi.

Günü yuxudan oyat, gəl.
Gecəni nura boyat, gəl.
Gedər olsan tez qayıt gəl,
Buluda tapşırram səni.

Yanağına köz demərəm,

Qalmayıb deyəsən sözün kəsəri,
Sonacan oxumur kimsə əsəri.
Ah, niyə olmuşam belə əsəbi,
Məni sorğuların tarıma çəkib.

Bəzən öz qəmimdə boğulmuşam mən,

Diksinnəm hardasa bir it ulasa,
Əhvalı birtəhər olan şairəm.
Baxmaram əlimi qana bulasa.
Tikanı, qanqalı yolan şairəm.

Sabahın zamandan dün istəsin də,

Dönerem küleye, addımlayaram,
Hündür binaları, uca evleri.
Daima kederle xatırlayaram,
Sökülen tarixi qoca evleri.

Nə qədər dözsün ürək,
Şəkərlə təzyiq.Əl çək.
Başım üstdə şimşək tək,
Əzrail çaxar, gedər.

Çəkdiz əziyyətimi,

Eşit çəkəcəyim zərbi misalı
Yalın ayaq ilə gəzmə qumasalı.
Tənha , ağlar gördüm şirin vüsalı
Çəkib ayrılığın taxtından saldım.

Düşdüm xoşbəxtliyin şən qitəsinə,

Gülüşümü gizləyib,
Addımını izləyib,
Zəmanəni bizləyib
Oturmuşam boynunda.

Ayrılıq qəlbə hakim,

Xəyalımda birincimdi,
Dağ başında bir incimdir.
Şuşa mənim sevincimdir,
Təbriz adlı nisgilim var.

Ruh darıxar təndən ötrü,