Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Dilimdə əzbərdir aşiqin sözü,
Bir gün alışacaq sevginin közü.
Bilirsən, şirindir vüsalın özü,
Dəcəllik edərsə küncə qoyular.

Xar-tikan bitirər həsrət torpağı,

Ayrılıq növbəti şerini deyir,
Qorxuram.İçim də içimi yeyir.
Baharda ağaclar yaşıl don geyir,
Ilahi, payızda donu solacaq.

Qış gələ də, sevirəm,
Qar ələdə. Sevirəm.
Mən hələ də sevirəm,
Səni ilk bahar kimi.

Yüz qəlbdə bir can olaq,
Əziz, mehriban olaq.
Dostlar, al-əlvan olaq,
Uzaq duraq boz rəngdən.

Olmasın heç davamız,

Soruşmuram hardasan,
Soruşmuram kimləsən.
Dərdimi kimə deyim,
Nə olar ki dinləsən.

Dinlə sən ürəyimin,

Ayımı günümü sənə vermişəm,
Səsimi, ünümü sənə vermişəm.
A zalım, gülümü sənə vemişəm,
Barı külək ilə sovurma onu.

Körpə böyüyərmi isti qucaqsız?

Hicran hələ seçimdədir,
Kədər qüssə biçimdədir.
Həsrət artıq içimdədir,
Ləçək-ləçək soyar məni.

Yol azmışam sis-dumanda,

Şəlalə tək zirvələrdə çağladın,
Göz yaşını sel edib də ağladın.
Ümidimin qapısını bağladın,
Açarını harda qoydun, əzizim.

Qocalmısan, itirmisən özünü,

Dağların başından duman süzülsə,
Qəlbimdən bir arzu, güman süzülsə
Qarşına qaşları kaman düzülsə,
Mənimi seçərsən ya onu, söylə.

Sən ey gidi dünya, təməldən dağıl,

Yenə bahar gələ,güllər yarışa,
Min cür ətir bir-birinə qarışa.
Dərdimi danışdım dosta-tanışa,
“Gedib öz yarına söylə”-dedilər.

Bu eşqi yaman çox gördülər nədən,