Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bənövşədir kolun üstdə,
Qoy uyuyum qolun üstdə.
Bəxtin durub yolun üstdə,
Gözlərini yumursan.

Kaş sevgimiz cüt bölünə,

Ovçu görmüş bərələrdən,
Duman tutmuş dərələrdən,
Bir xəbər ver oralarda,
Nə var başına döndüyüm.

Neynim, sənsiz vurmur ürək,

Yerə düşən kalın imiş,
Dəyişən əhvalın imiş.
Düşmən yaman zalım imiş
Bax aldığı öcünə ki...

Tanrı mərhəmət evində,

Könlümüzün başıdı,
Bahalı daş-qaşıdı.
Neslin qan yaddaşıdı,
Şirin-şeker neveler.

Tükenmez maraqları,

Neylesen, bize xoşdur,
Nenene şeir qoşdur.
Evimiz sensiz boşdur,
Hesretin bağrını del,
Gel, heyatım, ömrüm, gel.

Azalmayan qelb ağrısı bekş etdi,
Soyumayan can yanğısı bekş etdi
Qurtarmayan eşq qayğısı bekş etdi,
Alışaraq yandım,qaldı tek külüm.
Seni sevmek bene ne verdi,gülüm.

Sen benim dağ çiçeyimsin:bir az solğun,bir az yorğun
Sen benim gül leçeyimsin:bir az dalğın,bir az dolğun
Sen benim qelb küleyimsin:bir az küskün,bir az çiskin.
Sen benim eşq meleyimsin:bir az üzgün,bir az süzgün.
Ben senin neyinem bes?

Həyat kitabını oxumuşam mən,
Sözlərdən nur-çələng toxumuşam mən.
Elə bil əzəldən yox imişəm mən,
Mən belə dünyanın nəyini sevim.

Varlının gözünü örtüb pul-para,

Görən nə dolaşır beynində sənin,
Fikrində-zikrində, eynində sənin.
Son dəfə görəndə əynində sənin,
Otlardan toxunmuş köynəyin vardı.

Çirklənsə parlamaz ləl-sədəfin də,

Könlümü dağladırsan,
Qapısın bağladırsan.
Bəzən çox ağladırsan,
Bir azca ney kimisən.

Çox içsən başı xərab,