Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Mənim işıq həyatımdan qaranlıq bir kölgə kimi keçib getdin.
Qapqaranı bu dünyada istəyərək, bilə-bilə seçib getdin.
Kölgə adın nur ömrümə damla ziya salmadı heç,
Mənim parlaq yaddaşımda acı riya qalmadı heç.
Elə keçdin, elə getdin izinsə də düşmədi,
Amma ötən o bircə il ağrısız ötüşmədi.

Yaş tökmür ki hicranın,
Düz çökmür ki hicranın.
Əl çəkmir ki hicranın,
Izləyir kölgə kimi.

Həqiqət var sözümdə,

Şair ömrü yaşayıram,
Ağır bir yük daşıyıram.
Altındaca üşüyürəm,
Vüsalın özü kölgəli.

Küsülülər barışır, bax,

Kölgəmi tapdayan ayaq izisən,
Ya mən qıraq durum, ya da sən çəkil.
Sən mənim Ayımın oyaq üzüsən,
Ya mən rəsm olum, ya da sən şəkil.

İnsaf eylə, gəl az dara çək məni,
Hicranınla qoyma təkbətək məni.
Ağac olum, susuz çöldə ək məni,
Hərdənbir də gəl kölgəmdə kölgələn.

Sən könlümün güman yeri,
Atma addımını geri.
Nə olar ki günün biri,
Xatirənə kölgə olma.

Dərdə əlacsan,dərmansan,

Üşüyerem istinde,
Boğularam tüstünde.
Başımızın üstünde
Ayrılığın kölgesi.

Bülbül tek öten olmaz,

Buludlar rast gələ şıltaq küləyə,
Yenə də başıma yarpaq ələyə.
Mən nə eyləmişdim zalım fələyə,
Ən gözəl günləri seçdi ömrümdən.

Ayrlıq vüsalı aman, daladı,

Demə ki yaddım-yaddım,
Yaxınlaş addım-addım.
Baxıram matdım-matdım,
Kölgəylə oynayan qız.

Saçını tei-tel burub,

Demə ki yaddım-yaddım,
Yaxınlaş addım-addım.
Baxıram matdım-matdım,
Kölgəylə oynayan qız.

Saçını tei-tel burub,