Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Sənə “Mənim canım”-deyən,
Döngə, dalan keçibdir.
“Damardakl qanım”-deyən,
Minbir yalan seçibdir.

Qəlbə gəlməz xoş adı,
Dərd kədərlə qoşadı.
Getdin.Dünya boşaldı,
Dayanıbdı zamanım.
Mənim əziz Kamranım.

Müharibə dediyin,
Qan-zəhərdir yediyi.
Gəzin düzü, gədiyi
Qalıbdırmı izlərim.

Erməni faşistləri,

Telli-duvaqlı olar,
Əli çıraqlı olar,
Kimə maraqlı olar,
Mənim səssiz həyatım.

Ayrılıq suyun içib,

Baxışla qandırar səni,
Gözdü mənim məhəbbətim.
Toxunma yandırar səni,
Közdü mənim məhəbbətim.

Bir vaxt mənim nənəm də
Beləcə boylanardı.
Qardaşını anıb da,
Ahlanar, oylanardı.

Üreyi teklikden ağrımayıb ki,
Ezabdan göylere bağırmayıb ki.
Kimsəler üzüne qarğımayıb ki,
Andı özünece qenim olanı.

Yalandan üzüme gülümseyir, bax

Qəbrim üstə gələndə,
Hönkürtüylə ağlama.
Yoxluğumu biləndə,
Qara yaylıq bağlama.

Dolaşma küçələri,

Mənim təkin üşüyürmü o qız da,
Əfsanəsi gəzir dildə-ağızda.
Qışa bənzər, qar-çovğundur payızda.
Yaza qalıb bu küləyin kəsməsi.

Namərd kimi qəfil girdin meydana,

Dumanım, çiskinim, çənim ürəyim,
Olubdur tək mənə qənim ürəyim.
Yolunun üstündə güldən tökülən,
Mənim ürəyimdir, mənim ürəyim.

Qədrini bilərsən zaman keçdikcə,