Sevdiğim Sensin Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Gözlerin geceye mühürlenmiş bir kuyu
Sessizlik büyür adımlarımın altında
Zaman erir avuçlarımda yavaşça
Gölgen düşer kırık aynalara
Yalnızlık öper saçlarımdan ansızın
Bir nehir akar içimin taşlarına
Yıldızlar söner göğün tavanında
Yolunu kaybeden bir kuş gibi kalbim
Karanlık örer odama kalın duvarlar
Ruhum sarılır solgun bir hüzne

Uzak çanlar çalar kimsesiz şehirde
Rüzgâr fısıldar adını eski duvarlara
Yüzün belirir sisli sokak başlarında
Dokunmak isterim boşluğa ellerimle
Bir yaprak düşer omzuma ağır
Gecenin göğsüne yaslanır başım
Yarım kalmış bir masaldır bu hayat
Sayfalar yırtılır rüzgârın önünde
Sesin yankılanır boş odalarda
Yalnızlık büyür odanın köşesinde

Ay tutulur göğün en ıssız yerinde
Bir sızı düşer sol yanımın ortasına
Zaman durur bu karanlık limanda
Gemi kalkar benden habersiz gecede
Dalgalar vurur ruhumun kıyılarına
Gözyaşım karışır denizin suyuna
Bir ışık ararım kör karanlıkta
Ufuk çizgisinde kaybolur umutlar
Yürürüm sonu olmayan yollarda
Ayaklarımı keser keskin çakıllar

Toprak kokar bu rutubetli odalar
Gecenin zehri akar damarlarıma
Bir gölge uzanır yatağın ucuna
Korku sarar tenimi buz gibi
Nefesim daralır bu daracık kafeste
Ruhum isyan eder sessizliğe
Yıldızlar küsmüş gibi yüzüme
Gök gürler uzaklarda derinden
Yalnızlık taht kurdu gönlümde
Taç giyer acılar başımda bugün

Aynalar yabancı bir yüz gösterir
Tanıyamam kendi ellerimi bile
Zaman delik deşik bir kumaştır
Sökülür iplikleri birer birer ömrümün
Kuşlar göç eder kırık kanatlarla
Yaz biter erkenden bu coğrafyada
Bir kuyu dibidir ömrün saklısı
Ses veririm yankı döner bana geri
Karanlık büyür odanın içinde
Gözlerim kapanır sonsuz uykuya

Yalnızlık bir kum saati gibidir
Akar ömrümün en tatlı çağından
Gecenin sahibi bekler kapıda
Açar sürgüyü paslı elleriyle
Korku siner odanın köşelerine
Bir mum yanar son nefesini verir
Erir balmumu damlar masaya
Zaman bükülür bükülür de kopmaz
Ruhum sıkışır daracık zamana
Gözlerim dalar öte yanalara

Rüzgâr uğuldar bacanın ucunda
Bir tını kopar sazın telinden
Gönül yarası kapanmaz kolayca
Zaman dikiş tutmaz bu tende
Uzak bir melodi söylenir dillerde
Hüzün çöker şehrin üzerine
Yıldızlar kayar birer birer gökten
Dilek tutmaya yetmez ömrüm
Karanlık bir çarşaf gibi örtünür
Sabah olmaz bu uzun gecede

Deniz dalgalanır içimin derininde
Vurur kayalara hırçın dalgalar
Köpükler saçılır beyaz bir kefen gibi
Zaman yıkar kalenin surlarını
Bir kumdan kale gibi yıkılırım
Dalgalar alır götürür beni benden
Sular yükselir boyumu aşar
Nefesim kesilir suyun altında
Balıklar izler sessizce halimi
Sessizlik sarar beni sımsıkı

Yolun sonu görünür sisler arasından
Bir adım atarım uçuruma doğru
Ayaklarım yerden kesilir birden
Rüzgâr taşır bedenimi boşlukta
Kuşlar eşlik eder son uçuşuma
Yeryüzü küçülür gözlerimde hızla
Yıldızlar yaklaşır birden yakınıma
Evrenin sırrı çözülür avucumda
Zaman durur sonsuzluğun kalbinde
Karanlığın ta kendisi olurum nihayet