Sessizliğin Tabutu Şiiri - Sempatiksair ...

Bu gece yine içimin en dibine indim,
karanlık bile benden korkup geri çekildi.
Çaresizlik dediğin şey var ya…
o artık benim adımı taşıyor.
Konuşsam dağılırım diye sustum,
sussam yok olurum diye içime gömüldüm.
Bir insan ikiye bölünür mü?
Ben her gün kendimi iki ayrı yalnızlıkta kaybettim.
Aşk…
adını anınca bile içim kanıyor hâlâ.
Ben bir kalbe sığındım sanmıştım,
meğer kendi sonumu imzalamışım.
Gidişi sessiz oldu ama
bende kopardığı fırtına hâlâ dinmedi.
Ellerim hâlâ onu arıyor karanlıkta,
ama dokunduğum her şey
yokluğuna benziyor artık.
Birini unutmak değil bu…
birini içinden söküp atamamak.
Şans mı dedin?
Ben doğduğum gün kaybetmişim zaten.
Kader mi?
Benimki yarım bırakılmış bir hikâye gibi,
ne başı tamam ne sonu var.
Hayat…
beni en sevdiğim yerden vurdu.
Öyle bir yer ki o,
iyileşirse ben ben olmam artık.
Bir zamanlar güldüğüm fotoğraflar var,
şimdi bakamıyorum bile…
çünkü o gülüş
artık mezar taşı gibi geliyor bana.
İçimde bir şehir vardı eskiden,
ışıkları yanan, sesleri olan…
şimdi harabe…
her sokağında bir hatıra,
her köşesinde bir kayıp.
Çaresizliğin en dibine vurmak ne demek biliyor musun?
Ağlayamamak…
bağıramamak…
hatta acıyı bile hissedememek.
Sadece boşluk…
uçsuz bucaksız bir hiçlik.
Ben artık düşmüyorum bile,
çünkü yere çoktan çarptım.
Şimdi sadece kırık parçalarımı sürüklüyorum
bir ömür gibi gelen gecelerde.
Ve en acısı…
hâlâ içimde küçücük bir yer
onun adını fısıldıyor.
Öldüremiyorum…
çünkü o ses,
benim son canlı parçam.
Bir gün biri “iyi misin?” diye sorarsa,
gülümserim…
çünkü anlatırsam dünya susar.
Benim acım kelimelere sığmaz,
benim sessizliğim bir çığlık kadar ağır.
Şimdi ben,
kendi içimde kazdığım bir mezarda yaşıyorum.
Toprağı ben attım üstüme,
ama hâlâ nefes alıyorum diye
kimse öldüğümü anlamıyor.
Ve eğer bir gün gerçekten gidersem…
kimse fark etmeyecek.
Çünkü ben zaten
çok önceden
sessizliğin içinde gömüldüm.