Sessiz Zafer Şiiri - Mustafa Alp

bir koşu bitirmedim bugün,
ne bir alkış vardı ardımda
ne de bir varış çizgisi.
ama içimde,
sessiz ve derin bir yerde
bir şey değişti.

kendimle verdiğim mücadelede
bir adım öne geçtim belki,
belki de sadece
geride kalmamayı öğrendim.

zira insan,
en çok kendine yenilir bazen,
kendi gölgesine takılır
ve en çok kendi içinde düşer.

bugün düşmedim.
bu bile kafi mi, bilmiyorum,
ama içimdeki o eski ses
ilk defa susmayı denedi.

bir koşu değildi bu,
ne zamana karşı
ne de başkalarına.
bu, içimde yıllardır büyüyen
o görünmez yükleydi.

her adımımda
bir tereddüt,
her nefesimde
yarım kalmış bir cesaret vardı.
ama yine de yürüdüm,
yine de durmadım.

belki kimse görmedi,
belki kimse duymadı
içimde kopan o sessiz fırtınayı.
ama ben biliyorum,
bugün kendime karşı
küçük bir zafer kazandım.

ve anladım ki,
insan bazen
hiçbir yere varmadan da
ilerleyebilir.

bir koşu bitirmedim bugün,
ama pes etmedim.
ve bazen,
en büyük kazanım
tam da budur.

hepsi bu demek kolay,
ama içinde
nice suskun çığlıklar saklıdır bunun.
nice yenilgiden doğmuş
küçük bir direniş.

ben bugün
kendime biraz daha yaklaştım.
belki eksik,
belki yarım,
ama daha gerçek.

ve biliyorum artık,
her gün kazanılmıyor hayat
ama her gün
kaybetmemek de bir şeydir.

bir koşu bitirmedim bugün.
ama içimde
yenilmeyen bir taraf bıraktım.

hepsi bu.
ya da belki
başlangıç.

✍️