SESSİZ OCAKLAR
Akşam çöker sessiz ocaklara,
Pencerede solgun ışık;
Sofrada bölünür ekmek,
Çocuk susar, gece büyür.
Ana susar köşesinde,
Önlüğünde ekmek kokar;
Baba döner yorgun yuvaya,
Gözlerinde akşam akar.
Yol düşer garip gence,
Ardında suskun bir kapı;
Anasının mendilinde
Söylenmemiş nice veda.
Gece uzun, uyku uzak,
Dert başında sessiz bekler;
Gönül kendi derdine dalar,
İçinde hüzün büyür.
Sabah olur, perde açılır,
Gün doğar solgun yüzlere;
İnce bir umut tutunur
Kırık dökük pencerelere.
YÜCEL ÖZKÜ
23 Ağustos 2026/16:09
Kayıt Tarihi : 31.08.2026 21:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!