Sesine aşk dediğim

Bir gülüşün kaldı bende, Ne avuçlarımda ellerin, Ne de omzuma düşen başın... Sadece sesin... Her sustuğumda içimde yeniden konuşan, Her gece uykuma usulca dokunan sesin...
Belki hiç "biz" olamadık, Belki kader adlarımızı aynı cümlede yazmadı. Ama ben seni, Olmayan bir geleceğin içinde bile sevmekten vazgeçmedim.
Hayalini kurdum... Birlikte yürüdüğümüz sokakları, Sabah kahvelerini, Küçük tartışmaları, Sonra gülerek barışmalarımızı... Hepsi yalnızca zihnimde yaşadı. Gerçekte ise, Aynı gökyüzüne bakıp birbirimize dokunamadık.
İnsan bazen birini yanında değil, Yüreğinde büyütürmüş. Ben seni öyle büyüttüm. Kimse bilmedi, Kimse görmedi. Bir tek geceler şahidim oldu, Bir de gözlerimde biriken sessiz yaşlar...
Sesini duyduğum her an, Kalbim "Belki..." dedi. Belki bugün olur, Belki yarın... Ama günler geçti, Umut eskidi, Bekleyiş yoruldu. Yine de sevgim eksilmedi.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil, Kalbin en güzel köşesinde yaşamak için var olurmuş. Ben seni öyle sevdim. Ne kırgınlığımla, Ne de beklentimle... Sadece sevgimle...
Şimdi uzaktasın. Belki adımı bile anmıyorsun. Ama ben hâlâ bazen gözlerimi kapatınca, İlk önce sesini duyuyorum. Sonra hayalini görüyorum. Ve anlıyorum ki, İnsan bazen bir ömre sığmayan aşkı, Sadece bir sesle yaşamaya devam edebiliyormuş.
Eğer bir gün yollarımız hiç kesişmezse bile, Bil ki içimde eksik kalan tek şey sen değilsin. Seninle yaşayamadığım bütün hayaller... Çünkü ben seni, Gerçekten sahip olduğum için değil, Kalbimde yaşattığım için sevdim.
Ve belki de en hüzünlü aşk, Hiç bitmeyen değil; Hiç başlayamadığı hâlde, Ömür boyu yürekte yaşamaya devam edendir...