Ey İnsanlık;
İnsan olduğunu sanan müsveddeler,
Hırslarınızın bir sonu yok sanıp aldanmayın,
Bitecek olan bir alemde vakarla dolanmayın.
Ey İnsanlık;
İnsanım diye kalp kıran gereksizler,
Atın omzunuza değer heybesini,
Ayıklamaya başlayın içinizdekini,
Keşkelerle, iyikileri,
Adamlarla, sanılanları,
Mutluluklarla, hüzünleri,
Huzurlu anlarla, sıkıntıları,
Ne gönüller gördük olmuş pür-i pak sanılan,
Dışından teni aşikare,İçerisi esvaba hayran,
Konuştu mu bülbüller susar,başlar feryadı figan,
Kimlerin eline kaldın,nasıl aldandın ey deli gönül.
Hiç mi düşünmezler,her an eskimekte gördüğün,
Eskiler demirin tuncuna kaldık derlerdi,
Köşelere çekilmemiz, ateşlere sokulmamız,
Acımasızca aldığımız darbelerde kıvılcım saçmamız,
Demir gibi duruşumuzun gereği imiş, bunu da geç anladık.
Bize dışarıdan bakanlar ilk ukala dedi,
Konuşan kasıntı, hatta gereksiz diye bildi,
Efendim dediklerimizin, kaçı gerçek efendiydi,
Sırrına vakıf olmaya çıkılan yolculuk hissedilmedi.
Bir bildik canları, yaradan da öyle emretmişti,
Şiirim doğar, sancılı, çığlıksız gecelerimde,
İçim sarsılır, sonrasında depremler kalemimde,
Enkazda bir boşluk bulur saklarım sabrı hecelerde,
Mürekkep, damlar kağıda gözlerimden, sessizliğimde.
İçeride bir yerlerde eziklikler acıtıyor,
Ha doktor, söyle, yürek sancısına ne deniyor,
İlacı, söze damlat diyorlar, gözümden dışarı akıyor,
Yok mu dermanı, literatürde neden ismi hiç geçmiyor.
Bu dert nasıl oluyor da kalemimden damlıyor,
Ezil yüreğim ezil,
Canın çıkana kadar,
Geberene kadar ezil ki,
Hak edeli çok oldu bunları.
Dersin şuursuzca Hak içindir,
Hak sana bunu mu emretti?
Herkesle gönüle kefen biçilemez,
Ardı sıra bakmakla yürek güdülemez,
Bil ki sevgide benciller huzur veremez,
Yoksa yanmışlığın yaklaşma bize gerekmez.
Ateşimizin odunu gönül cebimizdedir,
Alan vermede, bilen gülmede,
Dünyanın ahvali hükmün sürmede,
Bir gariplik çeşmesinden suyun içmede,
Nem kala ki nam ola, edili sözlerden gayri.
Ahu gözlerin dikmiş üzerime dünya,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!