Bende değişen bir şey yok,
Aynı havayı soluyorum biraz soğuk sadece,
Sanırım kıştan kaynaklı, kalınca giyinsem iyi olacak
Ha bir de akların sayısı azaldı zamansızlığa dökülmekten.
Geçen gün kafamı kaldırdım göğe,
Sırtını dayamak istersen dost diyebildiğin birine,
Zor gününde susabilendir sessizce gerinde,
Sormasan da suskun anlatır kelimesiz cümlelerde,
Arkana bakma yürü,sen bil ki o gelecektir seninle.
İnsan her şey olabilir ama vefa gerek öncesinde,
Dost kapısı çalınmazdı,
Dost gelende, kapı zaten olmazdı,
Gönül sarayı yıkıldığındandır virane,
Can kırıkları dolu her yer yaralanılmasın.
Köşk diye şiir eylemiştik gönlü uzunca,
Belki bir dost selamı,azda olsa dindirir acılarını,
Gönül bir garip serçe,kapatılmış ömür kafesine,
Vurmaz olsun bir daha o davullar,dengi dengine,
Rabbim yeter hakkı ile onu bilen onurlu aceme.
Aşk eriştir kendine,
Hali bilmez, ne bile,
Dağlanıp, düşse dile,
Özü toprak doyurur.
Aşk uzaktır nefsine,
Az kelam ediyorum son demde,
İyi de oluyor, gereksiz sözler kesemde,
Deva olmayan yüzler eksildi iyice ensemde,
Azımızı çoğa sayacak üstatlar başımın üstünde.
Eskidendi muhabbet, gönül otağlarında demlenen de,
Kelimeler bazen anlamını yitiriyor nedensiz,
Boş boş bakıyorsun hayata,dilinden dökülmüyor,
Yutkunmak da çaresiz kalıyor,boğuyor ruhunu sebepsiz,
Kalıyor elinde rotasız bir gemi,köşkünde ki kaptansa dümensiz.
Ya bulutlara sarılmışsam öylesi uzak,
Tutsak kalmışsam gökyüzüne inmeksizin,
Hangi Rüzgarı bağlamışsam koşumlarına,
Sürükleniyorum bilinmezliklerin tuhaf yurduna.
Saçma geliyor değil mi kurduğum cümleler,
Duydunuz mu? Mübarekler,
Lütfa mazhar kılınmış şairin biri,
Hemde hiç ummadığı bir anda olmuş,
Afeti devran şiirin içinde kaybolmuş besbelli.
O ne endamlı sözüyle onore etmiş güya şairi,
Yunus Emre'ce ilim edebin bir koludur,
Edep sevmeme sebep, gönül buyruğudur,
Edepsizlere sabretmek Mevlana'nın soluğudur,
İnsanla hayvanın farkı edep, başlı başına konudur.
Edep, basamağı kaygan merdivenden yoldur,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!