Gökyüzü umutsuzluğun simgesi oldu
güneş kaybedenlerin üzerine doğdu
geceler yokluğun anlamı oldu
gündüzler esirliğim Bir Alamete oldu
İçimde bir hüzün
Takatim yok ayağa kalkmaya
Hüzün buhranından yenik
Mağlup bir şekilde çekiliyorum kenara
Geçiyor zaman
gözlerininden düşerken
ayın sihirli tozları
Üzerimize düşüyor..
boğazımızda acının soğukluğu
Umutlarımıza tutunduk
Hayallerimiz ile var olduk
Sonu ve başlangıçı olmayan tutunduk
Tutunduk bir yere işte
İnsanlar kör ve acımasız
Dünyayı cehalet ele geçirmiş
Vicdanlarını unutan insanlar
İnsanlığını bir kenara bırakıp gelen
İnsanlar ile yan yanayız
Bizde
Geçmek bilmeyen
açılarının başlangıcıdır insanın ölümü
Mevsimler şekil değiştiren kötücül zamanlardır
• Biz yokluğun içindeki şiiriz
Biz daha yazılmayan
Resmi yapılamayan
Gökten inmeyen bir şiiriz
Sallanan ne
Sallayan kim
İçimdeki depremlere sebep ne
Acılar okyanusun da nehir olmak isteyen kim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!