Şeref Işı Şiirleri - Şair Şeref Işı

Özlediğim bir sen varsın birde senli anılarım ve bu şiir sana canımdan kopanım...

Köhne bir mekanda sölenen şarkıların nağmelerinde kayboldum bu gece
Bir rum meyhanesindeyim denizin kenarında dertlerin ortasında bir yerdeyim
Tahta masamda bir kadeh rakı,iki dilim ekmek ve bir tabak haydari
Bu gece sana kaldırıyorum titreyen ellrimle bütün kadehlerimi

Zorun acısını, kolayın basitliğine değişmedim
Karartmadım yüreğimi yaşadığım acıyla
Ben seni seninle değil, sensizlikte dahi sevdim
Şikâyetim olmadı merhem aramadım yarama

Bu kadar mı zor geldi o iki kelime sevdaya

Bıtmıs bır omrun son cumlesı gıbıyım
Parmaklarım yara bere ıcınde
Kırılmış bır kalem,tükenmeye yuz tutmus
Tükenmez dertler ıcınde
Omrumun baharı olmadı hıc senın dışında
Sankı butun hasretler benım ıcımde

Sen beni çok sonra anlayacaksın şimdi değil
Işıklar sönüp,sokak sessizleştiğinde
Kalınca bir başına karanlık bir odada
Ve anılar üzerine bir duvar gibi devrildiğinde
Sen beni çok sonra anlayacaksın şimdi değil
Bir gün sustuğunda sahte kahkahaların

Sana anlatmak istediğim onca şey varken sustum hep
İçimdeki hasretin,vuslatından vazgeçmiş
Bir yanım cennet,bir yanım cehennem
Meğer hayatım sensiz arafta geçmiş

Bir zamanlar soluduğum nefestin,ruhuma can veren

Yaşamaktan koptum senin yüzünden
Hani derler ya “sebebim sensin”
İşte öyle benimde sebebim sensin
Sabahları uyanınca gülen yüzümü
Aynaya baktığımda bir tebessümü mü özledim
Dinlediğim müzikleri,izlediğim filmleri

Buğusunda bir sabahın,kızarmış ekmek kokusu çocukluğum
Soğuk bir kış günü, Mart soğu
Odamızın ortasında yanan ve çok yandığı için boruları kızaran sobamızın etrafında
Şimdilerde çerçeveden bakan,yokluğu içimizi yakan bir çok tanıdık sima
Ve o günler sanki bir hayaldi,belki de izlemeye doyamadığımız bir sinema
1987 Kışıydı ve kar kaplamıştı bütün şehri

Bu gün içinde sen olmayan bir şiir yazdım
Nasılda yabancıydı cümleler aşka bir bilsen
Her kelime bana uzak,her cümle aşka tuzak gibiydi
Sahilleri ıssız,çiçekleri kokusuz yazdım
Her şarkı azap makamında olsa da,keman ağlasada
Rakı kadehi yoktu masada ve ben dertlenmedim,ağlamadım

Ben sustum,sen söyle şimdi
Verdiğin bunca acı,dert neydi
Mecnun olup seni sevdiğimi
El öğrendi,sen öğrenemedin sevgilim

Ben sevdanın oturduğu sokakta tanışmak isterdim seninle
Serin bir Eylül akşamında mesela
Sararmış ve dalından kopmuş yapraklara aldırmadan yüreğimizde
Bir Haziran mavisi,gökyüzünü kıskandıran bir umut yüreğimizde
Senin o güzel yüzünde tarifi mümkün olmayan bir gülümseme
Benim gözlerim gözlerinde ve yürek kafesime sığmayan bir mutluluk