Serap Demirtürk Şiirleri - Şair Serap De ...

Sevgi kıvılcımları sarınca yüreğini bilemedi kimim, neredeyim,neden diye ve bıraktı kendini akıntıya pervasızca...Nedensiz sevda, nedenli ayrılıklara gebe kalınca aldı ellerini başının arasına ve düşündü... Sevgim, zarar veriyorsa sana, neden varım ki ben? Bir lodos mu esti bilemedi, içi ürperdi...Yok, dedi...Olmayacak...Başka türlü olmayacak, gitmeliyim...

Yollar sonsuza kıvrılır,
Umut bir yolcu.
Tükenir sabırlar bir gün,
Gözyaşında yıkanır sevgiler,

derininden
bir deniz kültürüm yok belki
ama bilirim,
yakamozda ayın güzelliğini...

-ey kalem...bil ki bu, son şiirimdir.--


bir gün anlarsın
sana canın kadar yakın yüreğin
neden uzaklaştığını

Dokumaların ilmikleri arasında saklı kalan özlemler, her bir kilimde renk renk, nakış nakış işlenmiş de duygu olmuş, sel olmuş akmış sanki. Kilimin kenarlarındaki sulara, Fırat’ın azgın dalgalarını aşkla geçen, sevdası tükenince de azgın dalgalara karışan gencin çığlığı dolanmış sanki...Mavilikler arasında görülen yeşillerde, tutulmak istenilen umudun dallarını gördüm.Bir göbek yok bu kilimde; yol yol özlemler sıralanmış bir açılıp bir kapanan baklava dilimleriyle. Yüreğinin yangınını vermek ister gibi ala sarılan kız, nasıl da hüznünü sarılarla kahve renkleriyle sarmış. Bir uzun yol var arada, dağların arasında kıvrıla kıvrıla giden. Ya beklediği var yolların ardında ya da gidecek bir uzak yolu var. Renklerle, simgelerle anlatıyor yüreğini bilmeden ya da bilerek.

“ Karlı dağların ardındasın sevdiğim
Elim ermez, kolum sarmaz bil seni.
Ne dizinde yatanım ben, ne saçını saranım.

Sadece sana bir merhaba demek istedim; sesin, ruhuma ilaç oldu. Gözlerini göremesem de, ellerini tutamasam da biliyorum ki gül yüzünde izim var. İçimde senden kalan sözlerle kapatıyorum gözlerimi, diyemediklerimi düşlüyorum.

Nerdesin şu an kim bilir? Neden huzursuzluğun yüreğine yerleşmesine izin veriyorsun? Bilmez misin ki sen, onunla geçinemezsin. Seni sonsuz bir rüzgara emanet ediyorum. O rüzgar seni huzursuz eden her ne varsa, uzaklaştırsın senden ve ruhunu arıtsın.

Hani özlemek diye bir duygu var ya... Ellerimin içinden gözlerimdeki yaşa kadar hep sen varsın.Bu mu özlemek?

Yüreğime Dokunma...Yanarsın



Günaydın,
Yıllar var ki günaydın diyemedim sana.

Bir yumruk olup kaldın yüreğimde
Ne adın
Ne düşün
Ne gölgen gelsin bana…
Gittiğin yerde bırak sevgini,
Unuttuğun yere sakla adımı…

Yüreğimdeki bin çığlığı duyan sen...Nerdesin? Neden yanımda yoksun! Sana o kadar ihtiyacım var ki... Oysa, bilmiyorsun içimdeki fırtınayı. Bu dünyayı bana bırakıp gidemezsin. Bak, hayat ne güzel...Hadi aç gözlerini. Bak bana, gör gözlerimde bıraktığın hüznü. Omuzlarıma bu büyük yükü bırakmaya hakkın yok. Aşağıda ağlayan yavrular, bizim yavrularımız. Senin gözlerinde gördüğüm o paniği hatırlıyorum düşündükçe ve seni istiyorum yuvamızın başında. Her ne yaşamışsak, ne kadar kırmışsak birbirimizi, ne kadar sevmişsek unuttum hepsini. Buraya geldiğimiz gibi dört kişi çıkmak istiyorum buradan. Oysa bilinmez bir duraktasın sen. Doktorun metalik ve umuttan uzak sözlerini hatırlamak istemiyorum, Ben, yanına gelmek istiyorum...Bırakmıyorlar! Ne senin yanına girebiliyorum ne yavruların yanına gidebiliyorum. Karanlık hastane koridorlarında kimsesizliği yaşıyorum...Yalnızım, yapayalnız....Ne olacak şimdi, bile diyemiyorum. Kuş olup içeri girmek ve sana takılan aletlerdeki nabız atışını görmek istiyorum. Lütfen, bunu bize yapma, Gitme! Bak, sabah yeni bir gün başlayacak. Güneş, hepimizin üstüne doğsun. Kolay değil sensiz hayat, canlara. Dayan! Dayan ki umudun varlığına inanalım. Seni bekliyoruz, dön artık.

artık kalbim yok
seni anlatırken birilerine, atmıyor kalbim
atmıyor kalbim seni gördüğümde rüyalarımda
istediğin gibi yaptım; artık kalbim yok!
küçük bir velede verdim onu, oyuncak niyetine
fırlattım attım doyursun karnını diye bir sokak