Bana “şiir nedir” diye sorma…
Çünkü sen,
sustuklarımsın.
Konuşamadığım her cümle,
boğazımda düğüm düğüm;
sana değip geri dönen
yorgun bir nefes bugün.
Herkes bir şiirdir elbette;
kendi içinde mırıldanan,
defter aralarında unutulmuş
yarım kalmış notlar gibi.
Ama insan,
sevdiğinin dilinde yankılanırsa
mısraya dönüşür.
Bir ağızdan çıkıp
ötekinin kalbine yerleştiğinde
anlam kazanır adı.
Yoksa sadece harfleriz;
üst üste yığılmış,
sessiz ve kimsesiz…
Kimsenin açmadığı bir kitapta
okuyanını bekleyen,
silinmeye direnen
yarım cümleler gibi.
Sen gelince
suskunluğum cümle kurmayı öğrendi.
Gözlerimin içindeki
o loş odada,
duvarlara yaslanıp
dinledim seni.
Sanki yıllardır içimde
konuşmayı bekleyen ne varsa,
senin sesinde
kendine bir kapı buldu.
Eğer bir gün duyarsan beni,
kendi içinde bir yerlerde;
işte o an var olurum
seninle,
o cümlelerde.
Çünkü insan bazen
kendi sesinden değil,
sevdiğinin kalbinde bıraktığı
yankıdan anlaşılır.
Ve ilk kez…
“Şiir nedir?” diye sormadım.
Çünkü sen konuşurken,
içimden bir ses
usulca dedi ki:
“İşte bu…
Şiir dediğin,
tam olarak bu.”
Kayıt Tarihi : 24.04.2026 13:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Öyle çiftler vardır ki, şiir gibidirler… Ayrı düştüklerinde sessiz harfler gibi boyunları bükülen. Tek başınayken eksik kalan, Ama birbirine değdiğinde anlam kazanan cümleler gibi… Bazı insanlar tek başına sadece bir hecedir. Ne kadar doğru yazılsa da, Ne kadar güzel söylense de, Bir karşılığı yoktur içinde. Ta ki biri onu kendi kalbinde okuyana kadar… İşte o zaman, Bir isim olur, Bir anlam olur, Bir “varlık” olur. Bu şarkı, ancak bir başkasında yankı bulduğunda tamamlananların hikâyesi. 🎵 Seninle Varım - https://www.youtube.com/watch?v=geBsEXKzDz0
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!