Seninle eksilen akşamlar

Yanımda değilsin şimdi,
bir uzaklığın ince sızısı var içimde.
Elimi uzatsam yetişemem belki
ama adın dolaşır sessiz gecelerimde.

Bir kuş konar eski bir pencereye,
bir rüzgâr geçer bahçemden usulca;
sanırım yine sensin diye bakarım,
kalbim seni arar her yalnızlıkta.

Gözlerinin rengi kalmış aklımda,
bir bahar akşamının solgun ışığı gibi.
Ne zaman susarsa içimde dünya,
duyarım uzaklardan sevda sesini.

Seni unutmaya çalıştıkça
daha çok büyüyor içimde hatıran.
Bir eski şarkı gibi kalıyorsun,
dinledikçe derinleşen, dinmedikçe yaralayan.

Bilmezsin belki…
Ben seni bir ömürlük söz gibi taşıyorum.
Kimseye anlatamadığım bir dua,
kimselere göstermediğim bir yara gibisin.

Sen benim hüzne bakan yüzüm,
gecenin koynunda sakladığım yıldızımsın.
Ben sende ne kadar çoğalıyorsam,
belki sen bende o kadar uzaksın.

Yine de kızamam sana…
Çünkü sevda biraz da beklemektir.
Bir kapının önünde yıllarca duran
sessiz bir çiçeğin sabrıdır.

Ve ben hâlâ
her yeni güne seni anarak başlarım;
çünkü bazı insanlar gitse bile,
kalbin en derin yerinde yaşamaya devam eder.