Senin yolun bitti Şiiri - Hikmet Metin Ç ...

Senin yolun bitti kardeş,
ne yol kaldı ardında
ne değiştireceğin bir yol...

Bir zamanlar mavi bir gömlek vardı üstünde,
sanırdın ki renkler örter gerçeği.
Oysa Sakarya'nın sokakları bilir seni,
üyeler bilir,
işçiler bilir,
meydanlar bilir.

Ne ilke taşırsın cebinde,
ne ideoloji yüreğinde.
Çıkarının gölgesinde büyüttün kendini,
halkın güneşinde değil.

İşçiyi anlatırsın kürsülerde,
ama nasır görmemiş ellerin.
Köylüyü anlatırsın toplantılarda,
ama toprağın kokusu sinmemiş üstüne.

Her sözün biraz ezber,
her gülüşün biraz sahne,
her adımın biraz hesap.

İl başkanlığından istifa edersin bir gün,
kendi yönetimin bile sonradan duyar bunu.
Kapalı kapılar ardında kurulan hesaplar,
sessizliğin içinde büyür.

Sonra dönüp dersin ki;
"Genel merkez beni milletvekili yapmazsa,
seçimde ben de oy oy demem..."
Sanırsın ki dava senden ibaret,
sanırsın ki halk kişilere mahkûm.

Bir Mayıs gelir,
en önde görünürsün fotoğraflarda,
sonra sessizce çekilirsin meydanlardan.
Emek kalır,
işçi kalır,
sen gidersin.

Soldan söz açılmaz ağzında,
eşitlik ağır gelir diline.
Devrim bir afiş gibi durur duvarında,
ama yüreğine uğramaz.

Düğün düğün dolaşırsın,
cenaze cenaze...
El sıkıp görünür,
görünüp kaybolursun.
Sonra adına siyaset dersin.

Ama halk unutmaz kardeş,
sokak unutmaz,
meydan unutmaz.

Kulislerde söylenen sözleri de unutmuyor artık kimse,
makam için eğilen başları,
koltuk için değişen dilleri...

Bir gün gelir,
alkışlar diner,
perde kapanır.

Ve geriye,
anlatamadığın davalar değil,
gerçekleştiremediğin sözler değil yalnızca;

geriye
sadece yapmadıkların kalır.