Dağlar kadar büyük,
Fırat kadar coşkun,
bir memleket türküsü gibi sevdim.
Bir yanım yaralıydı benim,
bir yanım sürgün.
Gelip yüreğime dokundun.
Birden,
taşa değen su gibi can buldu içim.
Senin adını söyledim gecelerde,
rüzgâra söyledim,
yalnızlığa söyledim.
Bilsin istedim bütün dünya;
bir insanı böylesine sevmek de varmış.
Öyle güvenmişim ki sana,
bir çocuk nasıl yaslarsa başını anasının dizine,
öyle.
Varsın yollar uzun olsun,
varsın özlem ateş olsun.
Yeter ki sen ol.
Çünkü sen gidersen,
yalnız ben değil,
içimde kurduğum bütün şehirler de yıkılır.
Kayıt Tarihi : 15.06.2026 19:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!