Senin şehrinde mülteci oldum

SENİN ŞEHRİNDE MÜLTECİ OLDUM

Senin şehrinde mülteci oldum...

Sokakların tanımaz beni artık,
oysa bir zamanlar
her köşesinde seni arardım.

Adını bilirdim bütün yolların,
hangi sokaktan geçsen
kalbim seni hissederdi.

Şimdi aynı şehirde
yabancı gibiyim.

Ne bir kapım var
sana çıkacak,
ne de içeri alınacak
bir yüreğim kaldı.

Senin şehrinde mülteci oldum...

Bir zamanlar
gözlerinin içine sığan ben,
şimdi koskoca şehirde
kendime yer bulamıyorum.

Kalabalıkların arasından geçiyorum,
kimse yüzüme bakmıyor.

Ben de kimseye
seni sormuyorum.

Çünkü seni sorarsam
yüreğimden taşan özlemi
nasıl saklarım bilmiyorum.

Senin şehrinde
her şey senden iz taşıyor.

Bir kahvenin kokusunda,
akşamüstü esen rüzgârda,
sokak lambalarının altında
yürüyen yalnız insanlarda...

Hep seni görüyorum.

Ama sen yoksun.

Ben varım...

Bir de
senden geriye kalan
koca bir yalnızlık.

Bana bu şehirde
bir ev vermedin.

Ben de
kalbimin bir köşesine
küçük bir çadır kurdum.

Adını yazdım kapısına.

Belki dönersin diye
ışığını hiç söndürmedim.

Geceleri
başımı gökyüzüne kaldırıp
seni düşünüyorum.

Belki aynı aya bakıyorsundur diye...

Belki aynı yıldız
senin de pencerene vuruyordur diye...

Senin şehrinde mülteci oldum.

Ne dilini unuttum,
ne seni...

Ama artık
kendimi anlatacak
bir kelime bulamıyorum.

Çünkü ben
sana sevdamı anlatırken
sen bana
yabancılığı öğrettin.

Şimdi gitsem
ardımda seni bırakacağım.

Kalsam
kendimi kaybedeceğim.

İki yolun arasında
öylece kaldım.

Ve insan
en çok sevdiği yerde
yurtsuz kalınca anlıyor
yalnızlığın ne demek olduğunu.

Senin şehrinde mülteci oldum...

Ama bil ki
ben bu şehre
senden önce gelmedim.

Ben buraya
senin gözlerinden girdim.

Ve çıkış yolunu
sen kapattın.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ