Seni Unutmam İçin

Bir ilaç veriyorlar bana,
seni unutmam için…
Delirmiş olmalılar.
İnsan bir ömrü nasıl unutur,
bir bakışı nasıl siler hafızasından,
bir sesi nasıl susturur yüreğinde?

“İç bunu, geçer” diyorlar,
geçer mi sanıyorlar?
Sen bir hastalık değilsin ki
ilacını içip iyileşeyim.
Sen, içimde kapanmayan
bir yarasın.

Geceleri gözlerimi kapatıyorum,
karanlıkta yine sen çıkıyorsun karşıma.
Bir şarkı çalıyor, sen…
Bir koku geliyor, sen…
Bir sokaktan geçiyorum,
adımlarım yine sana gidiyor.

Bir ilaç veriyorlar bana
seni unutmam için…
Oysa bilmiyorlar;
ben seni aklımda değil,
kalbimde taşıyorum.
Aklımdan silseler bile seni,
kalbim seni yeniden yazacak.

Delirmiş olmalılar…
Çünkü insan sevdiğini unutmaz,
sadece yokluğuna alışıyormuş gibi yapar.
Ben de yaparım belki…
Gülerim, konuşurum,
hayata devam ediyormuş gibi görünürüm.

Ama gecenin en sessiz yerinde
kimse görmeden
adını fısıldarım yine.

Ve eğer bir gün
gerçekten seni unutursam,
bil ki o gün ben de
kendimden bir parça kaybetmişimdir.

Çünkü seni unutmak değil mesele…
Mesele, seni severken
sensiz yaşamayı öğrenmek.

Ve inan,
bana bunun ilacını daha bulamadılar.