Seni Seven Öldü Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Gözlerindeki o sahte ışığı söndürdüm bu gece,
artık ne bir umut beklerim ne de kuru bir teselli.
Yollarına serdiğim o masum gençliğimi,
karanlık dehlizlerde kendi ellerimle vurdum.
Kapında sabahlayan o divane aşık yok artık,
kırıldı hevesim, tükendi içimdeki feryat.

Bir zamanlar canımı yoluna koyduğum o sevda,
şimdi boynu bükük bir mezar taşı gibi durur.
Kadehlere akıttığım her damla gözyaşını,
kaldırımların kör kuyusuna akıttım birer birer.
Sen vefasızlığın tahtında oturup sefa sürerken,
ben kendi infazımın hükmünü verdim sessizce.

Ne adını anacak bir nefes bıraktım geride,
ne de yolunu gözleyecek yorgun bir çift göz.
Hangi meyhane paklar bu can evimdeki kahrı,
hangi dertli keman dindirir içimdeki sızıyı?
Beni bir pul gibi harcayıp geçen o ellerin,
şimdi boşluğa uzansın da bir vefa arasın.

Seni seven öldü be zalim, duydun mu sesini?
Gömüldü toprağa o deli, o çaresiz yürek.
Ne bir ahım kaldı peşinde ne de dönecek yüzüm,
kendi cenazemi kendim kaldırdım bu viraneden.
Artık vicdanınla baş başa kal bu dünyada,
seni canından çok seven o garip öldü bu gece.

Artık o eski sokaklar tanımaz benim adımı,
bastığın kaldırımlardan çektim gölgemi bu gece.
Hangi köşe başında ağlasam duyan olmazdı,
ben de vurdum kederi gecenin kör ayazına.
Yıkıldı sırtımı yasladığım o vefasız duvarlar,
savruldu rüzgârda umuda dair ne varsa.

Dumanlı meyhanelerin paslı camlarına yazdım,
kaderin bana reva gördüğü bu son fermanı.
Bir zamanlar gözlerine baktıkça hayat bulan can,
şimdi taşlaşmış bir sabırla taşır bu kahrı.
Ne bir sitem dökülür artık kilitli dilimden,
ne de affedecek tek bir zerre merhamet kaldı.

Geceler boyu yoldaşım olan o sessiz nöbetler,
şimdi bir ağıt gibi sarar boynumu baştan başa.
Sen sahte gülüşlerle avut dur kendini o ellerde,
ben bu zindanın en derin kuyusuna indim.
Yüreğime sapladığın hançer pas tuttu çoktan,
ne kanar bu yara bir daha ne de derman arar.

Toprak oldu sana beslediğim o tertemiz sevda,
üzerine basıp geçtiğin o çiçekler kurudu bitti.
Bir daha ne adın yankılanır bu dertli masada,
ne de bir kadeh kalkar senin vefasız şerefine.
Kendi ellerimle kefenledim bu deli aşık halimi,
seni canından çok seven o garip öldü bu gece.