Seni Seven Kimdi Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Seni seven kimdi, bir düşün hele…
Herkesin çekip gittiği o en zifiri gecelerde,
Senin yalnızlığını kendi bağrına basan kimdi?
Adının geçtiği her cümlede içini bir fırtına kaplayan,
Seni bir ömür susarak, ama en çok seven kimdi?

Seni seven kimdi;
Bir tebessümüne dünyayı yakmaya hazır duran,
Gözlerindeki o tek damla yaş için bütün ömrünü feda eden…
Şimdi hangi yabancı kentin gölgesine sığınsan da,
İçinde hiç dinmeyen o sancı varya;
İşte o sancının sahibiydi, seni gerçekten seven…

Seni seven kimdi, bir düşün hele…
Unuttum sandığın o eski yollarda, her köşe başında durup
Senin gelmeyişini bir ömür gibi bekleyen kimdi?
Herkes kendi derdine düşüp gürültüyle dağılırken kentin sokaklarına,
Senin fırtınanı sessizce kucaklayan,
Gözlerinden düşen tek bir zerre için bütün dünyayı ateşe veren kimdi?

Seni seven kimdi;
Adın her geçtiğinde göğsünde bir bozkır yangını başlayan,
Sana tek bir zarar gelmesin diye kendi içine kıvrılıp kanayan…
Şimdi hangi yabancı kentin gölgesine sığınsan,
Hangi kapıyı çalıp bir teselli arasam desen de,
İçini amansızca oyan o derin, o hiç dinmeyen sızı var ya;
İşte o sızının ta kendisiydi, seni bir an bile unutmadan seven…

O adam ki; seni bir nefes gibi içine çeker,
Yokluğunun soğuğunda bile senin ısınla yaşardı.
Şimdi ellerin kime değse, hangi gözde kendini arasalar,
Dönüp bakacağın o tek ayna,
Zamanın silemediği o kırgın, o sadık hatıradır…