Seni Unutamadım Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Seni unutamadım, seni unutmayı başaramadım.
Aklımın kıvrımlarında paslı bir çivi gibi durur adın,
Sökmeye çalıştıkça kanar içimdeki o eski yara.
Gecenin en dip yerinde, lambalar teker teker sönerken,
Aynada gördüğüm yüz bile senin kırgınlığınla bakar bana.

Seni unutamadım, seni unutmayı başaramadım.
Zaman dedikleri, üstü kapalı bir kandırmacadan ibaret;
Hangi takvimi yırtsam, arkasından yine senin mevsimin çıkar.
Kuru bir yaprak gibi savrulurum hatıranın gürültüsünde,
Diz çökerim de şu kalbimin söz geçmez yalnızlığına,
Bir adım bile öteye geçmeyi başaramam…

Seni unutamadım, seni unutmayı başaramadım.
Hangi sokağa sığınsam, kaldırımlardan senin ayak seslerin yükselir,
Rüzgâr, unuttuğum tüm sözleri getirip vurur pencereme.
Göğsümde büyüttüğüm bu sessiz yangın sönez artık,
Çünkü nereye baksam sensizlik,
Kime dokunsam, senden kalan o ağır gölge var…

Seni unutamadım, seni unutmayı başaramadım.
Bir masanın kenarında yarım kalmış bir çay gibi soğur içim,
Suskunluğum, avaz avaz senin adını haykırır bu kimsesiz evde.
Her harfini teker teker gömdüğüm o son cümleler,
Gece yarısı göğsümü delip geçen amansız birer kurşuna dönüşür.
Kaçsam, kaçtığım her sokak yine senin kapına çıkar;
Dursam, yürüyüp gittiğin yolların tozu çöker üzerime.

Seni unutamadım, seni unutmayı başaramadım.
Şimdi adı konmamış, ucu bucağı olmayan bir yasın ortasındayım.
Ne seni geri getirmeye gücüm yeter bu saatten sonra,
Ne de içimde bıraktığın o devasa enkazı tek başıma kaldırmaya…
Bütün dünyayı silip attım da şu yorgun hafızamdan,
Bir tek senin kokunu, bir tek o kırgın bakışını silip atamadım.

Seni unutamadım…
Çünkü ben, seni unutursam bu dünyada büsbütün kimsiz kalacağımı bildiğimden,
Belki de seni unutmayı hiç istemedim.