Seni sen Yapan Şiiri - Sempatiksair Emrah

Seni sen yapan, aynaya düşen yüzün değildir,
Bir ömür susup da yüreğinde büyüttüğün yangındır.
Dağlar kadar ağır yükleri omzunda taşırken,
Bir çocuğun tebessümünü kaybetmeyen inancındır.

Kırıldığın yerde çiçek açıyorsa ruhun,
İşte orada başlar insan olmanın destanı.
Çünkü her yara, göğe uzanan bir merdivendir,
Her gözyaşı, yıldız doğuran ilâhî bir ummandır.

Rüzgâr önünde savrulan yaprak olsan bile,
Köklerin toprağa dua gibi sarılıyorsa;
Fırtına seni yıkamaz artık...
Çünkü kök salan gönüller, göklere yaslanır da yıkılmaz.

Geceyi karanlık yapan güneşin gidişi değildir,
Umudunu erkenden gömen yüreklerdir.
Oysa bir tek kıvılcım yeter,
Küllerinden bir çağın yeniden doğmasına.

Bak şu ufka...
Dağların omzunda bekleyen sabahı görüyor musun?
Her güneş doğarken,
Allah yeniden "Vazgeçme." diye sesleniyor insana.

Kartallar boş göklerde kanat çırpmaz;
Onlar fırtınayı bekler.
Çünkü zirveler,
Rahatı sevenlerin değil, mücadeleyi seçenlerindir.

Bir nehir gibi ak hayatın içinden;
Önüne taş çıkarsa türkünü değiştir, yönünü değil.
Deniz olmayı bilen su,
Kayaları döve döve öğrenmiştir sonsuzluğu.

Seni sen yapan ne servetindir, ne şöhretin...
Ne alkışlar, ne de omuzlara konan sahte taçlar.
Seni sen yapan;
Kimsenin görmediği yerde bile doğruluktan ayrılmayan vicdanındır.

Ve gün gelir,
Adın unutulur belki zamanın tozlu yollarında...
Ama iyiliğin, bir çınar gölgesi gibi kalır insanların üzerinde.
Çünkü insan ölür;
Fakat güzel ahlâk, çağları aşan bir nefes olur.

Ey yolcu...
Kendini başkalarında arama.
Senin içinde, henüz keşfedilmemiş bir kâinat uyuyor.
Bir adım cesaret et;
Göreceksin...

Seni sen yapan, yürüdüğün yol değil;
O yolu hangi yürekle yürüdüğündür.

Ve unutma...

İnsan, kaderine boyun eğdiği için değil;
Hakikatin önünde secde ettiği için büyüktür.
Sempatikşair/Emrah Alince
03.08.2026