Sen benim nefretimsin

SEN BENİM NEFRETİMSİN

Sen benim nefretimsin...

Ama sana duyduğum için değil,
Bana yaşattığın sessizlik için.
Yarım bıraktığın hayaller için,
Gözlerime sığmayan geceler için,
Kalbimde açtığın derin yaralar için...

Sen benim nefretimsin...

Çünkü bir zamanlar
En güzel duam sendin.
Şimdi ise her hatıran,
İçimde kapanmayan bir sızı gibi duruyor.

Sana değil...
Kırılan hayallerime kızıyorum.
Sana değil...
Kurduğum o güzel yarınlara üzülüyorum.

Bir zamanlar adını söyleyince
İçim bahar olurdu.
Şimdi adın geçince,
İçimde fırtınalar kopuyor.

Ne garip...

Bir zamanlar en çok sevdiğim insan,
Bugün en büyük suskunluğum oldu.

Sen benim nefretimsin...

Çünkü güvenmeyi unutturdun bana.
İnsanlara değil,
Kendi kalbime bile yabancı kaldım.

Bir daha kimsenin gözlerine
Eskisi gibi bakamadım.
Bir daha hiçbir söze
Çocuk gibi inanamadım.

Oysa ben...

Bir ömürlük diye sevmiştim seni.

Sen ise,
Bir mevsimlik misafir gibi çıktın hayatımdan.

Gittin...

Arkana dönüp bakmadan.

Ben ise hâlâ,
Yıkılan umutlarımın arasında
Kendimi arıyorum.

Biliyor musun?

En çok da buna kırıldım.

Ben seni kaybetmedim sadece...

Kendimden de bir parça kaybettim.

Şimdi geceler uzun.

Sessizlik ağır.

Duvarlar soğuk.

Ve ben...

Her gün biraz daha anlıyorum ki,

İnsan bazen

Sevdiği kişiden değil,

O kişiye inandığı hâlinden vazgeçemiyor.

Sen benim nefretimsin...

Çünkü bana acıyı öğrettin.

Beklemeyi...

Susmayı...

Ve gözyaşlarını kimseye göstermemeyi...

Ama sana karşı içimde

Kin büyütmedim.

Çünkü kin,

Taşıyana yük olur.

Ben yükümü Rabbime bıraktım.

Belki affetmek kolay olmadı.

Belki unutmak hiç mümkün olmadı.

Ama nefret ederek

Kendi yüreğimi karartmak istemedim.

Şimdi anlıyorum...

Bazı insanlar

Hayatımıza mutluluk getirmek için değil,

Bizi olgunlaştırmak için geliyormuş.

Sen de öyle oldun.

Bana en ağır dersi bıraktın.

Ve çekip gittin.

Bugün adını ansam,

İçimde eski bir sızı uyanıyor.

Ama artık

O sızının içinde bile

Bir dua var.

Çünkü ben,

Beni kıranlara benzemek istemedim.

Sen benim nefretimsin derken,

Aslında nefret ettiğim

Sen değil;

Yıkılan hayaller,

Tutulmayan sözler,

Ve geri gelmeyecek zamanlardır.

İnsan bazen

Bir kişiyi değil,

Onun ardından içinde kalan boşluğu suçluyor.

Ben de öyle yaptım.

Sonra anladım ki,

Nefret,

Yarayı iyileştirmiyor.

Sadece daha derinleştiriyor.

Bu yüzden

Seni geçmişe bırakıyorum.

Kırgınlığımı zamana,

Hesabımı ise Allah'a emanet ediyorum.

Ve ben...

Yoluma,

Kalbimde hâlâ sevgiyi kirletmeden,

Vicdanımı kaybetmeden,

Sessizce devam ediyorum.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ