Selma Şanal Şiirleri - Şair Selma Şanal

Yoruldum kahrolası hayatın yokuşlarında
Tükendim,tökezledim kaldım düştüğüm yerde,
Bu sefer tamam deyip yine yanıldığımda
Yeniden kaybediyorum kendimi her seferde..

Susarım suretimden düşüncelerim akar
Gözlerim karanlığın seyrine bir mum yakar,
Çınlayan silsilesi inletir sokakları
Gem ile dizginlenip yeniden ufka bakar..

Attığım her adımda silinmez izim kalır

Yeşillenip çağlarken, o büyülü bakışlar
Aşık kalbinde ince gümüş renkte nakışlar
Dağ olsa yıkılacak yekpare duruşlarda
Bir fırtına koparır her kalbî vuruşlarda
Sanırsın gökte Yıldız,Ay ile sarmaş dolaş
Ay'ın gölgesi düşer dalgalarda bir telaş

Soluyor renkler, soluyor her şey
Ben soluyorum
Ulağı olmuşum zor zamanların
Her şey aynı gözümde
Daralıyorum..

Ne yiğitler geldi geçti bu diyarlardan
Her biri unutuldu vefasızlıktan
Her adımlarında yer gök inlerdi
Her birinin bakışı kurşun gibi
Hey hatt zamanlar,
Ne yiğitler geldi geçti bu diyarlardan

Zevki sefa içinde gününü gün ederken
Hiç aklına geldimi bir gün paslanacağın
O heybetli bedenin diyar diyar gezerken
Hiç aklına geldimi bir gün yaşlanacağın..

Aşındırıp dururken bilmediğin yolları

Saklayıp hislerini gururun kisvesine
Geç kalmasın kalemin, aşk acısı çetindir
Söyle bilsin kalbinin en ücra köşesine,
Bir başkası yazarsa sözün dili derindir
Erkek yazsın şiiri, kadın zaten şiirdir..

Şu ruhumun aynası hırçın bakışın
Beni benden alarak ummana katar,
Karşı koysam nafile her çırpınışım
Gittiğin her limanda bir gemi batar..

Tek bir adım atmaya yok cesaretim

Ben kendime acılardan
Yatak yorgan yapmışım
Ne yazar yüreğimi
Kafeslere koyuşun,
Yıkılırmıyım sanırsın
Acıya dayanıklıyım

Neyin savaşındayız
Sarılmış etrafımız
Derin düşüncelerle
Boğuşup duruyoruz,
Bir gidiş
Bir ayrılık