Hakikati gizleyip ettiler inkâr,
Rabbimiz tarafından verildi ihtar:
“Ey Ehl-i kitap! Doğruyu eğriltmeyin!
Bunlardan Allah habersiz zannetmeyin!”
Yüz yirmi yıl savaştı İslâm öncesi,
Yüce Allah yarattı ilk insanı,
“O’na secde edin!” oldu fermanı.
Melekler etti bu emre itaat,
İblis yanaşmadı; çünkü çok inat.
İblis ateşte yanmayı aldı göze,
Devam etti yine fütursuzca söze:
“Rabbim! Kıyamete dek süre ver bana,
Çekeyim kullarını kendimden yana.”
Ey Âdem! Sen ve yanındaki eşin,
Haydi, Cennetime girin yerleşin!
Tadına bakın her türlü yemişin,
Fakat şu ağaçla olmasın işin!
Şeytan kandıracaktı bundan emin,
Kur’ân Hakk’tan bir uyarı,
Gösterir dostu, ağyarı.
Muştular Cennet diyarı,
Ona göre yap ayarı.
Müminlere nasihattir,
Elbisesiz olamaz beden,
Örtmelisin mahrem yerini!
Hakk’tır tesettürü emreden;
Gizle namahreme derini!
Elbisen uysun tesettüre,
İnsanı ayartmada oynar başrolü,
Herkes için vardır muhakkak formülü,
Aman dikkatli ol, kaybetme kontrolü!..
Kibir ve hasetlik gözünü kararttı,
Âdem’le Havva’yı cennetten çıkarttı.
Allah’a ortak koşan bir sınıf,
Kötülüklerine bulur kılıf,
Atalarına yaparlar atıf…
“Babalarımızın izindeyiz,
Biz dosdoğru yol üzerindeyiz.”
İnanmış zamanla; yaşadığı gibi,
Tevhitten uzaklaşıp kopan insanlık.
İmandan eser yok; kalmamış nasibi,
Düşmüş kör kuyulara; hâli karanlık.
Çıkarmış müşrikler elbiselerini,
Helali kendince haram kılan zatlar!
Bu ayetler yalanınızı ispatlar.
Nereden aldınız sizler bu yetkiyi?
Yiyebilirsiniz helal her bitkiyi.
Lütf-ü İlâhî Müslümanlara hastır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!