Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Edep yok ise ilim, insana boşa yüktür.
İlim, edep ile şık, edep ile büyüktür...

(Van. Aralık 2023)

İmame misalisin...
Senden ayrıldım ayrılalı,
Çekiyorum...
Ve çeke çeke yine sana döneceğim,
Biliyorum...

Al aklını benden;
Durma, al diyorsun...
İyi de, aklım yüreğimin elinde...
Ve yüreğim sende...
Bilmiyor musun?

Hayat bu; kâh inişli, kâh çıkışlı yolculuk.
Bazen soluk aldırır, bazen kesilir soluk...

(Van. Haziran 2024)

İnsan mı? Yokluktadır... Ne zaman yok olursan;
O zaman vücut bulur, var olur sende insan...

(Van. Eylül 2022)

İnsan edeple güzel, edep insana nakış.
Her dem güzel edeple güzelleşene bakış...

(Van. Kasım 2024)

İnsanlıkmışşş...
Hani, nerde muhabbet?!
Nerde o merhamet?!
Nerde o adil?!!!
Bir kandile üflemeden, yanmıyor öbür kandil..!

Mazlum gözün sessiz sesini duymak
Ve o göze sesli mi sesli bir ses olmaktır insan olmak...

(Van. Kasım 2016)

Dudaklarım değil;
Ağzım, dilim değil kuruyan...
Bana insan ver;
Bir yudum insan, kaldıysa eğer...
Çoraklaştı yüreğim,
Artık bir baştan öbür başa çorak..!

An deli esince,
Yelken açtım maziye;
Koca bir yelken açtım, anın esintisiyle...
Kalp var,
Vicdan var,
İnsan var insan, mazi açıklarında...!