Seferi Kırlangıçlar Şiiri - Umut Ilgın

Seferi kırlangıçlar gibiydi salkım saçak gidişler,
Töhmet altında kalan tutunamayışlardı sükûnetim,
Canhıraş bir çaresizlik beklerdi nihayetinde,
Vazgeçsem utanacak olur hasret olgusu.
​Şirazemizin kaydığı belli damağımızda,
Sen kaldın...
Netameli duruşuna kaç kibrit çaktım bilsen,
Üstelik dilimde bitmeyen bir bozlak ama,
Ne bozlak!
Duysan gitmeyecek bir yangının kokusu.
​Bu gecede yine isyanıma düştü silüetin,
Midilli'ye vururdu Asos'taki hayalimin gölgesi,
Yetmezdi içimdeki bozgunu dizginlemeye,
Köz olsa kıskanacak sol yanın sorgusu.
​Kin tutardı özlemim, kibrine yenik düşerdi,
Yine de yutamazdım tabağındaki peyniri kavunu,
Ya gelirse, ya şişeyi boş görürse vah ki ne vah?
Bekleyişlerimin bitmeyen yegâne korkusu.
​Harmanlıyordum her günü yokluğunla
Varlığına...
Ağır basan hep hüzünlü şarkıların nakaratları,
Gelsen bana sevmeyi öğretsen, ben sana yanmayı,
Sarıp sarmalasa keşke bizi vuslat duygusu.