Kaç kez döndü bu yalan dünyanın tekeri,
Kaç yüz devrildi, kaç gölge yıkıldı,
Her kelimenin ardında gizli bir hançer,
Her cümlede serseri bir kurşun
Sonra bir gün sen çıkıp geldin,
Gözlerinde bir kuşun yarım kalmış kanat çırpınışı,
Sözlerinde baharın yırtılmış sayfaları,
Geldin, tüm sessizlikleri bozdun.
Ben yağmur tanelerinde,
Senin adını aradım, sanki her düşen damla
Gizlediği bir sır gibi bana senin öykünü anlatıyordu.
Kayıp ülkeler kurdum zihnimin sınırlarında,
Bir doğuşu vardır insanin
Bir huzursuzluğu bir kayboluşu
Sebebini bilmediği
derin bir arayışı vardır hep
ve sorgusu
Sorgulanırken sorgulamak sürekli
Benim şahsî kurgularım vardır, sürekli düşündüren ve düşündükçe beynimi kemiren. İçimde çok kalabalık insan manzaraları, yığınlar, köpekler, kolej kızları.
Yolunda gitmeyen daha bir sürü olgular ve algılar karmaşası galiba artık yoruyor beni.
Öncesi sonrasının izdüşümüdür yaşamın.
Geçmişe takılıp kalmışım işte, gün geçmiyor ki seni yeniden hatırlayıp biraz tebessüm biraz hayal ve sonunda kahır. Özlemlerim rüzgarla büyüyen bir yangın gibi yüreğimin bozkırında ve nerden müdahale etsem başka bir yöne savruluyor sensizlik.
Şimdi çıkıp gelsen ne olur ki istersen bağır çağır en büyük küfürleri et bana eğer toparlanacaksa bu dağılmış inci taneleri sevdamız ya da hiçbir şey söylemeden sadece sarıl, değdir yüreğini yüreğime barıştır acılarımızı herkesten ayırıp karıştır bizden olan yine bizi.
Seni sevmek
Paslı bir çivi gibidir içimde çakılıp duran hasretin,
Hani el değmemiş yaralar gibi kanar en beklenmedik anda.
Gören gözler eskimiş zanneder bu sevdayı,
Ama bilmezler; her gece o eskiyen anıları sırtlanıp
Yeniden uyanırım seninle, sanki hiç geçmemişcesine yıllar.
Gözlerim gözlerine değdiği vakit
Içimde bir ceylan sekmesi
Hele sesini duyunca bilsen
ağlara takılmış bir ispinoz
Göğsümün çarpıntısı
Hele ellerin ellerımdeyken
Yaz bitmek üzere
ve sen beni unutmuş gibisin
Hasretin büyüyor günden güne
geçip gidiyor mevsimler
Sen geçip gidiyorsun içimden ellerimden gözlerimden
Bilmiyorsun ve bitmiyorsun
YAZGI
Yine bir şiirin içine dalmışken buluyorum kendimi, kendimdeki bu sonsuz sorgulama deryasında.
Bir yazgı bu kadar mükemmel yazıldıysa eğer, nedir bunu yaşanmaz kılan?
Ve nedir insan olanın mutsuzluğu?
Yetmeyen nedir?
Gözlerim uykusuzluğa galebe çalarken
Yine bir yalnızlık dolanıyor etrafımda
Gece yeniden başlıyor
Ve yüreğim sensizliğimden kanıyor
Sen yine yoksun ve ben yine ağır yaralı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!