Sefa Çelik Şiirleri - Şair Sefa Çelik

Bir rüzgâr vurur ansızın,
Bir kış sabahında, pencereye.
Kırılgan olur umutlar, dallar gibi,
Ve kar beyazı yalnızlığın içinden geçeriz birlikte.

"Gölgeler ve Sonsuzluk"

İki sonsuzun çarpıştığı yerde doğdu kalbim,
Gökyüzünün sınırında, yeryüzünün dibinde,
Bir aşk var ki, ne duygu ne düşünce,
Adını koyamayanların dilinde asılı kalmış bir sözcük.

.
Gözlerin
Yalnızlığım
Gecemin sessiz derinliği
Issızlığım
Ve gözlerin

"Sen Gülince Gözlerin Oluyor Her Şey"

Bir gün ansızın
dünyanın sesi kısıldı gibi oldu.
Yani…
çay soğudu, kalabalık durdu,

Haberin var mı
Her gecenin yüzyıllarla carpılışından
Ve nefessiz kalışlarımdan
Bir solukta yazdığım
ve birer birer yok ettiğim mektuplardan
Hasretten isyandan kahırdan

HAYKIRIŞ

Benim bu bilinci şuursuz düşüncelerime
Bir gece vakti ansızın
Bir acı rüzgar esiyor ötelerden.
Keskin bir bıçak gibi

Bir yokuştan sürükleniyor gibiyim,
Adınla başlayan cümleler her düştüğün de dilime, ağır kanamalı bir hastaya evriliyor kelimeler, artık tedavisi mümkün olmayan.
O an
Işte o an
Bir kapı açılsın isterim dünyadan
Geçip gitmek isterim sonu belli olmayan bir karanlığa

.
Birlikte çay da içmiştik oysa
Şiirden konuşmuşlugumuz da var dı.
Gitti işte
İç çekişler iç çekişler iç çekişler
Birtane daha iç çekişler

Seni tanıdığım gün
yüregimde uzun zamandır
yağmayan yağmurlar başlamıştı
Sonbaharın son demleri
olmasına rağmen
Susuzluktan çatlayan gönül toprağım

Kendimi hangi yola vursam, hangi istikameti kendime yurt bilsem, hangi sokağın taş duvarına sırtımı yaslayıp bir kader uydurmaya kalksam, dönüp dolaşıp yine senin şehrine çıkıyor yollar; anlıyorum ki şehir dediğim şey bir bahaneden ibaret, bir örtü, bir kaçış hilesi.
Aslında sana çıkıyor bütün yollar, sana varıyor içimde susmayan o inat, o yürüyüş, o bitmek bilmeyen sana doğru iç cekişlerim.

Bir yüzü sevecek olsam, kendime yeni bir ihtimal, yeni bir insan, yeni bir başlangıç icat etmeye kalksam bile, gözlerin
evet, o gözlerin durdurulamaz bir ordu gibi sarıyor etrafımı, geri çekilmenin mümkün olmadığı bir kuşatma kuruyor ruhumun en tenha yerlerine kadar; ve ben, bu çağrının bir emir mi yoksa bir merhamet mi olduğunu ayırt edemeden, “teslim ol” diyen buyruğa, hiç tereddüt etmeden boyun eğiyorum, çünkü insan bazen yenilmeyi seçmez, yenilgidir asıl onu seçen.