Cümle sonu nokta, bazen üç nokta
Konulur; Türkçede iki nokta yok!
‘Keyif benim, bundan sana ne? ’ dersen,
Umursamayana fazla lafım yok!
İmlayı rastgele kullanamazsın
Rüzgâr bazen çılgın gibi esmekte,
Sararan yapraklar tek tek düşmekte;
Nice kötü günler gelip geçmekte;
Yoruldu, yaşlandı iki bin on dört!
Kimse gençleşmiyor yıl tükenirken,
Değişen ne mevsimler, ne zaman, ne de mekân;
Yozlaşan kalp ve dimağ, koflaşan sade insan…
Asırlardır bu böyle, yetmez akıl ve derman;
Takdiri ilâhidir, gelir anında ferman…
Rızkımızı yer içer, ömrümüzü yaşarız;
Güneşi çok sevsem ay kıskanacak
Ayı fazla sevsem bu kez yıldızlar…
Hepsinin değeri mutlak olacak
İnsanınki başka, inanın dostlar!
Güneş, ay, yıldızlar hep parlayacak
Varsa damım, toksa karnım, yoksa kahrım
Bahtiyarım.
Varsa sazım, bir mızrabım ve ilhamım
Bahtiyarım.
Evet, biliyorum, beni seversin
Severken arada lafla döversin
Daha etkin yolsa bir şey demezsin
Cidden anlamak güç; işte böyleyiz!
Hayır, bilmiyorum sevmediğini
Yorum vardır yaparsın, yapamazsan kaçarsın
Yorumundan eminsen, mutluluğu kaparsın
Yorum yapmak kültür ve biraz deneyim ister
Henüz yeniyim dersen, yorumlara bakarsın
Anlıyormuş gibi kafa sallarsın;
Güzel gözlerinle şehla bakarsın;
Her şeye ‘Tamam! ’ der, caka satarsın!
İyi gün dostusun, iyi bilirim.
Her şeye maydanoz oluverirsin;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!